ถ้าอยากจะกินก็ต้องทำงาน แม่ของหนูไม่สอนเหรอว่าไม่มีอะไรได้มาฟรีๆ?”“ก็ได้ค่ะ…..”เด็กสาวในที่สุดก็ทนความหิวไม่ไหว เริ่มถอดชุดตัวเองออกตาของหัวหน้าหวังพลันเปล่งแสงสีเขียวออกมาทันที คืนนี้เขาคงได้กินของดีแล้วแต่ในตอนนี้เอง มีดสั้นเย็นเฉียบก็ได้แทงเข้าที่คอของหัวหน้าหวังเขาร้องอึกอักพร้อมกับดิ้นไปมาอยู่สองที จากนั้นก็เลือดไหลออกจากคอล้มลงกับพื้น“อ๊า!”เหล่าเด็กสาวที่อยู่ในห้องกลัวจนพากันกรีดร้องออกมา“หัวหน้าหวัง!”เสี่ยวหยูตกใจ เขารีบควักปืนพกของตนออกมา พร้อมกับเล็งไปยังด้านหลังของหัวหน้าหวัง“ใครกัน กล้าดียังไงถึงได้เข้ามาฆ่าคนในนครไร้ราตรีของเรา!”แต่เมื่อเขายกปืนขึ้นเขาก็พลันตกตะลึงเพราะว่าข้างหลังหัวหน้าหวังไม่มีคนอยู่หระ หรือว่าจะเป็นผี?เมื่อคิดถึงสถานการณ์แปลกๆ เสี่ยวหยูก็อดไม่ได้ขาสั่นพรั่บๆแต่ในจังหวะนี้เอง น˺าเสียงที่เย็นชาก็พลันดังขึ้นข้างหลังเขา“พวกต˹าช้า….. คนที่ทำเรื่องต˹าช้าทั้งหมดต้องตาย”เสี่ยวหยูหลั่งเหงื่อเย็นๆ ออกมา หันกลับไปอย่างรวดเร็วพร้อมกับยิงปืนออกไปแต่ปืนดอกนี้ยิงถูกเพียงความว่างเปล่าแจกันที่อยู่ฝั่งตรงข้ามถูกยิงแตกเสี่ยวหยูยิ่งตกใจขึ้นไปอีก หรือจะเป็นผีจริงๆ?“ใคร ออกมาเดี๋ยวนี้ คิดจะหลอกฉันเหรอ! ฉันไม่กลัวแกหรอก!”“แกไม่จำเป็นต้องกลัวจริงๆ นั่นล่ะ”เสียงนั้นพลันดังมาจากบนหัวของเขาเสี่ยวหยูรีบเงยหน้าขึ้น มองขึ้นไปด้านบนเห็นเพียงชายในเครื่องแบบสีฟ้ายืนห้อยหัวลงมาจากเพด
