าน มองมาที่เขาอย่างเย็นชา “เพราะว่าแกกำลังจะตายเดี๋ยวนี้แล้ว”จากนั้น มีดสั้นในมือของชายคนนั้นก็แทงเข้าใส่หน้าผากของเสี่ยวหยูฉึก!มีดเล่มนั้นพรากชีวิตเสี่ยวหยูไปอย่างง่ายดาย เขาไม่ทันได้ร้องออกมาก็จมกองเลือดไปเหมือนกับหัวหน้าหวังฉินเฉาทิ้งตัวลงมา หยิบมีดสั้นคืน พร้อมกับเช็ดคราบเลือดบนเสื้อของเสี่ยวหยู“คนตายไม่จำเป็นต้องกลัว”เขาพูดแล้วมองดูเด็กสาวในห้องเด็กสาวพากันจับกลุ่มกันตัวสั่นฉินเฉาส่ายหัว เขาหยิบของว่างบนโต๊ะส่งให้เด็กสาวทั้งหลายตรงหน้า“กินซะ ท้องว่างมันไม่ดี”เด็กสาวหลายคนมองมาที่เขา ท่าทางหวาดกลัว ไม่กล้าเคลื่อนไหวแต่เสี่ยวอวี่นั้นใจกล้า เธอคิดว่าคุณลุงคนนี้แม้จะฆ่าคน แต่ไม่น่ากลัว ดังนั้น เธอจึงเดินมาช้าๆ ยื่นมือออกมา มองฉินเฉาอยู่สองสามทีจากนั้นก็รับของว่างมาส่งเข้าปากตัวเองฉินเฉาลูบหัวเสี่ยวอวี่เด็กสาวคนอื่นไม่เห็นมีดสั้น ก็ค่อยๆ เดินเข้ามา พร้อมกับเริ่มฉวยของว่างบนโต๊ะขึ้นมากินอย่างแข็งขันเมื่อเห็นเด็กสาวพวกนี้แย่งกันกินของว่าง ฉินเฉาก็แทบจะน˺าตาไหลจับเด็กพวกนี้มา พวกมันยังเป็นมนุษย์อยู่มั้ย“เสี่ยวอวี่ใช่มั้ย?”“ค่ะ…..”หลังจากเสี่ยวอวี่กินขนมไปได้สองชิ้นก็ไม่กินอีก เธอยืนตรงหน้าฉินเฉา พร้อมกับเอียงหัวมองคุณลุงคนนี้“หนูมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”“วันนั้นหนูเลิกโรงเรียนกำลังเดินกลับบ้าน พอดีเห็นคุณยายตาบอดกำลังจะข้ามถนน หนูจึงเข้าไปช่วย จากนั้นคุณยายก็บอกให้หนูพาเธอไปส่งบ้าน สุดท้
