“ขอบคุณนะแม่หนู”หญิงชราพูดอย่างตื้นตัน “บ้านยายอยู่ไม่ไกล ลงสะพานนี่ไปเดินต่ออีกไม่กี่ก้าว เข้าซอยใกล้ๆ ก็ถึงแล้ว”เอลิซ่าพยักหน้า พร้อมกับนำหญิงชราเดินลงสะพานไปข้างทางมืดมาก เอลิซ่าไม่คิดว่าเธอกำลังให้หญิงชราจูงแขนเดินแม้ว่าถนนนี้จะมืด ทั้งยังยาว แต่รอบข้างกลับเต็มไปด้วยความเปียกชื้น เอลิซ่าขมวดคิ้วมุ่น“ไกลมั้ยคะ?”ภาษาจีนเธอไม่คล่องมาก พูดได้แค่ไม่กี่คำ“ใกล้แล้ว ใกล้แล้ว!”หญิงชราพูด “เดินอีกไม่กี่ก้าวก็ถึงแล้ว! แม่หนู ต้องเหนื่อยเธอจริงๆ”“ไม่ต้องเกรงใจไปหรอกค่ะ”เอลิซ่าคิดว่าได้ช่วยหญิงชราก็มีความสุขอย่างมากทั้งสองคนเดินเข้าไปใกล้ซอยมากขึ้นเรื่อยๆเอลิซ่ารู้สึกเหมือนผิดปกติ ซอยนี้เหมือนจะเป็นซอยตัน หญิงชราคนนี้จำผิดซอยหรือเปล่า?“เราหลงทางหรือเปล่าคะ?”เอลิซ่าถามขึ้น“หึหึ แม่หนูน้อย ขอบคุณนะที่มาส่งยาย”ในตอนนี้เอง หญิงชราก็พลันหันหน้ามา ตาที่ไร้ประกายพลันสว่างวาบ จ้องมาที่ร่างของเอลิซ่า ขณะที่เอลิซ่ากำลังจะร้องอยู่นั้น ไม้เท้านำทางของหญิงชราก็ถูกจี้มาที่ตัวเธอ พร้อมกับปล่อยไฟฟ้าออกมาใส่ร่างของเอลิซ่ากระแสไฟฟ้าแล่นพล่านทั่วร่างของเอลิซ่า ทำให้เธอสูญเสียความสามารถในการดิ้นรน ล้มลงไปกองกับพื้นหญิงชราหัวเราะเยาะออกมา จากนั้นก็ต่อสายโทรศัพท์ ไม่นานผู้ชายสองสามคนก็ได้เดินมา“ไง ยายเมิ่ง วันนี้ได้ของดีอะไรมา”“วันนี้ได้ของต่างชาติมา เป็นของชั้นดีเชียวล่ะ”หญิงชราที่ถูกเรียกว่ายายเมิ่งพูดด้วยรอยย
