้ว ฉันเอง”ฉินเฉาโบกมือให้กับเหมยเหรียนหยาง “ตอนกลางวันคุยกันไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ดังนั้นฉันจึงพาแกมาที่นี่ บรรยากาศบนยอดตึกอีสเทิร์นเพิร์ลดีมาก ทั้งช่วงกลางคืนยังเป็นช่วงที่เหมาะแก่การสนทนาอีกด้วย”“ฉันไม่คุย! ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับแกทั้งนั้น! ปล่อยฉันลงไปเดี๋ยวนี้!”มองไปที่เหมยเหรียนหยางที่ตะโกนเสียงดัง ฉินเฉาก็ดึงเชือกที่อยู่ใกล้มือให้ส่ายไปมาร่างของเหมยเหรียนหยางเหมือนกับลูกตุ้มนาฬิกา แกว่งไปมา เขากลัวจนต้องกรีดร้องออกมา“น่ารำคาญจริงๆ ที่การพูดคุยต้องเริ่มด้วยอะไรแบบนี้”รอจนร่างของเหมยเหรียนหยางหยุดส่าย ฉินเฉาก็ส่งยิ้มแสยะให้กับเขาแล้วพูดขึ้น“ปีศาจ แกมันปีศาจ!”เหมยเหรียนหยางแทบจะพังทลายลงได้ทุกเมื่อ“ขอบคุณที่ชม”ฉินเฉายิ้มอย่างมีความสุข เขายื่นมือออกไป โชว์มีดสั้นในมือให้เหมยเหรียนหยางดู แล้วพูดว่า “เรามาเล่นเกมกัน เชือกที่มัดชีวิตโสโครกของแกมีอยู่ด้วยกัน 5 เส้น จากนี้ไปทุกๆ นาที ฉันจะตัด 1 เส้นเรามาดูกัน ว่าเชือกกี่เส้นถึงจะรับน˺าหนักแกไม่ไหว แล้วทำให้แกตกลงไปจากที่นี่ ยามเมื่อแกตกลงไปคงจะน่าสนุกมากแน่ๆ ตอนอยู่กลางอากาศแกคงจะมีท่าทางแตกตื่น แต่เมื่อตายไป ร่างกายของแกคงจะเละจนจำไม่ได้ ชิ้นส่วนร่างกายกระจัดกระจาย การตายแบบนี้แกจะต้องชอบอย่างแน่นอน”“ไม่! ฉันไม่ชอบ! ขอร้องล่ะ ปล่อยฉันไปเถอะ!”เหมยเหรียนหยางน˺าตาไหลพราก“ปล่อยแกเหรอ? จะทำแบบนั้นได้ยังไง กว่าฉันจะแขวนแกไว้อย่างนี้ได้ต้องเหนื่
