้นได้ว่าตัวเขาได้นัดกับผู้จัดการเฉินแห่งสถาบันรักษาความปลอดภัยไปคุยกันที่ร้านนครไร้ราตรีเด็กสาวที่นั่นมีเทคนิคการใช้ขาที่ทำให้ผู้คนห้ามอารมณ์ไว้ไม่อยู่ครั้งก่อนผู้จัดการเฉินก็แทบจะไม่อยากกลับ แต่ไม่คิดว่าครั้งนี้จะชวนเขาไปด้วยไว้ไปถึงแล้วลองเทคนิคนั้นดีกว่า? แล้วค่อยถามว่าผู้จัดการเฉินเขาชอบแบบไหนเหมยเหรียนหยางยิ้มอย่างลามก ขณะเดียวกันเขาก็หยิบมือถือขึ้นมา แต่ในตอนนี้เอง ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่าข้างหลังของตนมีคนอยู่จากนั้นก็มีกระสอบป่านที่มีกลิ่นอับคลุมเข้าที่หัวเขา“แกเป็นใคร ปล่อยฉันนะ!”เหมยเหรียนหยางดิ้นไปมา พริบตานี้ในใจของเขาก็พลันเกิดความคิดร้อยพันโจร!แก้แค้น!หรือว่าเป็นพวกองค์กรที่ถูกจ้างมา!ไม่ว่าจะแบบไหนก็ทำให้เขาแทบฉี่ราดกางเกง!ไม่ทันรอให้เขาได้เข้าใจว่าเป็นเรื่องอะไร ความเจ็บปวดแสนสาหัสก็แล่นเข้าเส้นประสาทของเขา ทำให้หน้าจอของเขาเหมือนดับลงคนที่บนหน้ามีหน้ากากหน้าตาน่าเกลียด หลังจากที่ทำให้เหมยเหรียนหยางหมดสติ เขาก็ยกกระสอบที่มีคนอยู่ขึ้นบ่า จากนั้นก็ปีนขึ้นไปบนตึกใกล้ๆ เหมือนกับสไปเดอร์แมน ขึ้นไปยังดาดฟ้าโดยการไต่กำแพงและตรงนี้ก็มีคนอยู่ เหมือนกับรอคอยมานานแล้ว“ทำได้ดี”ปากของฉินเฉาที่คาบบุหรี่ พ่นควันออกมาเป็นวง มองไปที่ชายที่กำลังคุกเข่าอยู่“งานที่ท่านประมุขสั่ง ต่อให้ตายก็ต้องทำให้สำเร็จ”ชายคนนั้นพูดอย่างยำเกรง“อืม ตอนนี้กลับไปได้แล้ว ที่เหลือฉันจัดการเอง ไปบอกโม่หลิงด้ว
