ไปอีกนิด ต้องรีบไปตามหาองค์หญิง สมิธไล่ตามรอยเท้าไป ไล่ตามไปทั้งม่านยามราตรี“องค์หญิง ขออย่าให้เกิดอะไรขึ้นเลย… พระเจ้า องค์ราชินี ได้โปรดคุ้มครองด้วย…..”………………………สายลมยามค˹าคืนพัดมา เหมยเหรียนหยางคิดอย่างขมขื่น เมื่อถูกลมยามราตรีพัดมา เขาก็เริ่มรู้สึกตัว สมองเบลอ ในตอนนี้เอง ตาทั้งสองข้างที่หลับอยู่ก็ได้ลืมขึ้น ในสมองรีบเรียกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้เขากำลังจะไปนวดกับผู้จัดการเฉิน เขากำลังคิดถึงเทคนิคนั้น เพื่อการนั้น เขาจึงหยิบมือถือขึ้นมาเพื่อโทรไปหาผู้จัดการเฉิน แต่ในตอนนั้นเอง ก็มีบางคนโผล่ขึ้นมาข้างหลังเขา พร้อมกับใช้กระสอบป่านคลุมหัวเขา… จากนั้นเขาก็พลันหมดสติไป…..ใช่แล้ว ตัวเขาถูกลักพาตัว!เมื่อคิดมาถึงจุดนี้ เหมยเหรียนหยางก็พลันได้สติ ความเบลอได้สลายไปเขารีบลืมตาขึ้น เมื่อเห็นฉากตรงหน้า ร่างของเขาก็เย็นเฉียบไปจนถึงปลายเท้า หัวใจแทบเต้นออกจากอก จากนั้นก็พลันมีเสียงกรีดร้องราวกับคนเสียสติออกจากลำคอของเขา“อ๊า!”
