ารศึกษา ไม่ใช่คนป่าเถื่อนที่ใช้กำลัง ฉันไม่ทำร้ายคน”ฉินเฉาพูดพร้อมเสียงหัวเราะ“งะ งั้นก็ดี ถือว่าแกรู้ขีดจำกัดของตัวเอง”เหมยเหรียนหยางโล่งอก แต่พริบตา ตรงหน้าของเขาก็มืดลง คางของเขาพลันถูกหมัดกระแทกใส่ ความเจ็บปวดที่ไม่อาจหยุดยั้งไหลเข้ามาในร่างของเขา ขณะเดียวกัน พลังมหาศาลก็ทำให้เขาลอยออกไปจนชนเข้ากับถังขยะ“ฉันทำร้ายแค่เศษสวะ”ฉินเฉาเก็บหมัดกลับ พร้อมกับพูดด้วยสีหน้าเย็นชาเจ้าบัดซบนี่กล้าใช้อำนาจหน้าที่ของตนฉวยโอกาสเอาเปรียบชิอิงการต่อยเขาแค่หมัดเดียว ยังถือว่าน้อยไปสำหรับเขา“แก แกกล้าต่อยฉัน!”ฉินเฉาเมตตาแล้ว แม้ว่าเหมยเหรียนหยางคนนี้จะเจ็บคางมาก แต่ก็ไม่ทำร้ายเขาถึงกระดูก เมื่อเขาลุกขึ้นก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทร “ฉันจะแจ้งตำรวจให้มาจับแก!”“กลัวว่าแกจะไม่มีชีวิตถึงตอนนั้น”ฉินเฉาเดินเข้าไปด้วยท่าทางขู่ขวัญ เหมยเหรียนหยางคนนั้นตกใจกลัวจนทำโทรศัพท์หลุดมือ ขาทั้งสองข้างสั่น“ดี ดี ฉันจะจำไว้!”เขารู้ว่าโทรแจ้งตำรวจตอนนี้เท่ากับหาเรื่องเจ็บตัว ดังนั้นจึงรีบเก็บโทรศัพท์อย่างฉลาด พร้อมกับถอยไปหลายก้าว แต่ยังคงพูดอย่างชั่วร้ายว่า “ชิอิง พรุ่งนี้อย่าเสนอหน้ามาให้ฉันเห็นอีก!”“อยากได้อีกหมัดสินะ!”ฉินเฉาแสร้งทำเป็นจะตามไปเอาเรื่อง เหมยเหรียนหยางตกใจรีบวิ่งหนีไปทันที“เจ้าโง่!”ฉินเฉาชูนิ้วกลางไล่หลังเหมยเหรียนหยางด้วยสีหน้าดูถูก“ขอบคุณนะ…..”ชิอิงที่ยืนอยู่ข้างหลังพลันรู้สึกโล่งใจ ถ้ามีชายคนนี้อยู่ข้
