ดนั้นก็พูดกับฉินเฉา“ซื้อเองสิ”ปากที่คาบบุหรี่อยู่ของฉินเฉาพูดออกมาอย่างไม่ใส่ใจ“อะไรนะ?”องค์หญิงน้อยเหมือนตกตะลึง “เราเป็นองค์หญิง นายต้องไปเข้าแถวซื้อไอศกรีมให้เราสิ?”“คนกินก็ต้องเป็นคนซื้อสิ” ฉินเฉาสายตามองฟ้ามือล้วงกระเป๋าพูดช้าๆ ว่า “ในประเทศจีนเรามีสุภาษิตหนึ่งกล่าวไว้ว่า ใช้ชีวิตตามใจโดยไม่พึ่งพาใคร”“ไม่!”องค์หญิงน้อยจำเป็นต้องรักษาสิทธิ์ของเธอ ไม่อย่างนั้นจะเสียเกียรติของราชวงศ์ได้“นายเป็นบอดี้การ์ดของเรา นายต้องไปซื้อให้เรา!”“เธอก็พูดเองว่าฉันเป็นแค่บอดี้การ์ดของเธอ ฉันไม่ใช่เมดและก็ไม่ใช่คนรับใช้ของเธอสักหน่อย”ฉินเฉายังคงไม่ขยับ “อยากกินก็ไปซื้อเอง ฉันมีหน้าที่แค่รับผิดชอบความปลอดภัยของเธอ ตราบเท่าที่เธอยังไม่เกมโอเวอร์เรื่องอื่นฉันไม่ต้องใส่ใจ”“นาย นาย!”องค์หญิงน้อยสั่นไปทั้งตัว นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนไม่ให้เกียรติเธอ! ถ้ามีคนมาได้ยินว่าเธออยากจะกินไอศกรีม คนคนนั้นจะรีบวิ่งไปซื้อให้เธอทันที แต่คนคนนี้ไม่เพียงแต่จะไม่ไปต่อแถวซื้อมาให้เธอเท่านั้น เขายังรังแกเธอ ไม่คิดว่าเธอเป็นองค์หญิงอีกต่างหากถึงแม้เขาไม่สนใจฐานะของเธอ แต่เขาไม่สนใจสาวสวยอย่างเธอเลยเหรอ!“ฉิน นายไม่เป็นสุภาพบุรุษเลย?”“สุภาพบุรุษ? อะไรล่ะนั่น? กินได้มั้ย?”เมื่อเห็นว่าฉินเฉาทำเป็นโง่แกล้งเธอ เธอก็นั่งลงข้างถนน ไม่ยอมเดินไปไหนอย่างโมโห เธอตัดสินใจนั่งลงระงับความโกรธและความไม่พอใจของตนฉินเฉาปรายตามองเธอ เดินมาน
