อิ่ม… นี่ก็…..”“รีบตอบ! ไม่อย่างนั้นไม่ต้องเอาโบนัส!”ซูเฟยเอาจริงจางลี่ตัวสั่น รีบตอบว่า “ข้าง ข้างตึกเรียนมีอยู่ห้องหนึ่งครับ!”“ดี ใช้เวลาไปกลับนานแค่ไหน?”“10 นาทีครับ…..”จางลี่ไม่กล้าโกหก แต่ก็ยังส่งสายตาว่าช่วยไม่ได้ให้กับฉินเฉาฉินเฉาส่งสายตาบอกให้เขาสบายใจ เป็นความหมายว่าฉันไม่ว่านาย“หึหึ 10 นาที”ซูเฟยมองไปที่ขาของฉินเฉา “ดูเหมือนว่าขาของนายท่านฉินของเราจะไม่คล่องแคล่วเท่าไหร่ คงจะเหมือนคนเป็นโรคพาร์กินสันที่ต้องเดินทีละก้าว ทีละก้าวใช่มั้ย? เอาอย่างนี้ ฉันจะช่วยออกเงินซื้อวีลแชร์ให้นายท่านฉินเป็นยังไง?”“หึหึ ไม่ต้องหรอกครับ”ฉินเฉาที่หน้าหนา ไม่สนใจคำเหน็บแนมของสาวน้อยนางนี้ แล้วพูดต่อว่า “บอสซูไม่ต้องเป็นห่วงผมถึงขนาดนั้นหรอกครับ พอดีเมื่อวานผมกินของไม่สะอาดเข้าไป โอ้ คุณก็รู้ว่าอาการท้องเสียมันห้ามกันไม่ได้ ผมเพิ่งจะออกมาจากห้องน˺า ตอนนี้ก็รู้สึกปวดท้องอีกแล้ว คุณดูสิยังไม่ถึง 10 นาทีเลย ขาของผมอ่อนไปหมดแล้ว”“โอ้?”ซูเฟยไม่เชื่อข้ออ้างนี้ของเขา “ฉินเฉา นายคิดว่าฉันจะเชื่อคำโกหกนี้ของนายอย่างงั้นเหรอ?”“ให้ผมสาบานต่อพระเจ้าก็ได้!”ฉินเฉาชูมือขวาขึ้น พร้อมกับเอ่ยสาบานต่อฟ้า“นายเชื่อในพระเจ้าด้วยเหรอ?”ซูเฟยไม่โง่ เธอเบ้ปาก“นี่… ก็เชื่ออยู่บ้าง”ฉินเฉารู้ว่าไม่ควรหลอก จึงเอามือถูจมูกอย่างกระอักกระอ่วน“แต่ว่าผมอยู่ในโรงเรียนจริงๆ ถ้าบอสซูไม่เชื่อ จากที่คุณวางสายตอนนี้เพิ่งจะ 5 นาที ถ้
