าผมอยู่ข้างนอก ผมจะกลับมาไวอย่างนี้ได้ยังไง!”“โอ้?” ซูเฟยยังคงมองหาหลักฐาน “ไม่ใช่ว่าในโทรศัพท์นายบอกว่ามีเรื่องนิดหน่อยหรอกเหรอ?”“ผมพูดอย่างนั้นจริงๆ! หรือคุณจะให้ผมบอกคุณว่าผมกำลังนั่งอึอยู่ในห้องน˺า…..”“น่าขยะแขยงจริงๆ!”ซูเฟยกลอกตาใส่ฉินเฉา “พอได้แล้ว เรื่องวันนี้ถือว่าจบ ฉันหวังว่าจะไม่มีครั้งหน้าอีก ฉินเฉา ฉันให้นายมาทำงาน ไม่ใช่ให้นายมาเป็นเจ้านายใหญ่ ฉันหวังว่านายจะจริงจังกับงาน”“ยินดีรับใช้ครับ!”ฉินเฉารีบตะเบ๊ะให้กับซูเฟย“ไม่ใช่สิ ต้องยินดีรับใช้นักเรียน! ยินดีรับใช้บอสซูครับ!”เมื่อซูเฟยเห็นฉินเฉาทำอย่างนี้ก็พลันหัวเราะออกมา“พอแล้ว หยุดทำเหมือนเป็นคนโง่สักที”ซูเฟยนึกขึ้นได้ว่าที่ตามฉินเฉามาเพราะว่ามีเรื่องงานจะคุย เธอหยิบแฟ้มที่ฉินหลิงถือไว้ส่งให้ฉินเฉา“นายดูเอกสารนี้ นี่เป็นงานที่บริษัทโล่สีฟ้าเพิ่งรับมาใหม่”“โอ้? มีงาน?”ฉินเฉาเปิดแฟ้มพร้อมกับดูเอกสารอย่างตั้งใจ “ให้เล่ยจื่อกับพวกซูซานจัดการไปไม่ได้เหรอ… เอิ่ม… นี่ นี่มันอะไร!”เมื่อฉินเฉาเห็นเนื้อหาในเอกสารก็พลันร้องออกมา“ไม่นะพี่สาว คุณรับงานนี้มาได้ยังไง! ผมบอกไปแล้วไม่ใช่เหรอว่าอย่าไปแย่งชามข้าวกับรัฐบาล!”“ไม่ใช่อย่างแน่นอน”ซูเฟยยิ้ม “เป็นรัฐบาลขอให้เรารับหน้าที่ดูแลงานนี้อย่างลับๆ งานของเราคือการคุ้มกันภายนอก”“เชี่ย”ฉินเฉาปวดหัว “คุณจะให้ผมปกป้องเด็กผู้หญิงอายุ 14 อย่างงั้นเหรอ?”“พูดให้ถูกคืออายุ 15”ซูเฟยชี้ไปที่เนื้อค
