่ลี่ ไม่เป็นไรนะ?”ซื่อย่าเชียนเห็นสภาพลูกสาวเดินออกมาจากบ้าน ใจก็หล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มตราบเท่าที่ลูกสาวของเธอไม่เป็นอะไร แค่นี้ก็ดีแล้ว“แม่…..”หลังจากมีประสบการณ์กับความตาย หยางลี่ก็คิดได้ว่าการมีชีวิตอย่างนี้ก็มีความสุขแล้ว เธอรีบวิ่งเข้าไป กอดแม่ของเธอไว้ น˺าตาไหลออกมา“โอ๋ เด็กดี ไม่ร้องนะ มีเรื่องอะไรบอกแม่มา…..”ซื่อย่าเชียนไม่รู้ว่ามีเรื่องอะไร แต่เห็นหยางลี่สบายดี เธอที่มีความสุขก็ร่วมร้องไห้กับลูกสาวของเธอ“แม่ หนูจะไม่ทำอย่างนี้อีกแล้ว…..”“โอ้ ลี่ลี่ของแม่เชื่อฟังที่สุด….. หลังจากนี้แม่จะไม่ห้ามเรื่องความรักของลูกอีก ลูกชอบใครแม่จะสนับสนุนลูก!”“ฮึก…..”ทั้งแม่และลูกต่างพากันร้องไห้ด้วยความสุข ทำให้ฉินเฉารู้สึกกระอักกระอ่วน ไม่รู้จะทำอะไรนอกจากเอามือถูจมูก“เสี่ยวฉิน….. ขอบคุณนะ…..”ในตอนนี้ ซื่อย่าเชียนก็นึกถึงชายคนนี้ เธอเช็ดน˺าตา เงยหน้าขึ้นพร้อมพูดกับฉินเฉาด้วยรอยยิ้ม“ไม่ต้องขอบคุณผมหรอกครับ ผมรับไม่ได้หรอก”ฉินเฉารู้สึกผิด ถ้าไม่ใช่เพราะเขา ปีศาจคงไม่หลอกให้หยางลี่ฆ่าตัวตาย“ยังไงก็ต้องขอบคุณอยู่ดี เอาอย่างนี้แล้วกัน ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้วเรียกฉันว่าแม่เลยดีมั้ย”ซื่อย่าเชียนพูดหยอก หยางลี่หน้าขึ้นสีทันที“นี่ ฉันมีตั๋วหนังอยู่ 2 ใบ เสี่ยวฉิน รบกวนเธอช่วยพาลี่ลี่ของเราไปดูหนังด้วยนะ”ซื่อย่าเชียนพูดจบก็หยิบตั๋วหนัง 2 ใบจากในกระเป๋าส่งให้ฉินเฉา“เอิ่ม นี่….”ฉินเฉาคิดในใจ เขายังไม่เคยพาซูจี
