งลงไปที่แขนที่เน่าเปื่อยจนเห็นกระดูก ทันใดนั้นก็กรีดร้องออกมาอย่างเศร้าสร้อยและเสียดแทง“ทำไม! ทำไมถึงเป็นแบบนี้! ฉันเป็นอะไร ฉันเป็นสัตว์ประหลาดอย่างงั้นเหรอ! อ๊ากกก!”เขาร้องออกมาอย่างน่าสงสาร มือทั้งสองข้างกุมหัวของตนไว้“ทำไมแกต้องคืนชีพฉันมาในสภาพนี้! ฉันจะฆ่าแก! จะฆ่าแก!”แม้ว่าวิญญาณจะกลับเข้าร่าง แต่เขาก็ไม่สามารถยอมรับสภาพที่จะคนก็ไม่ใช่ผีก็ไม่เชิงแบบนี้ เขากระโดดขึ้น หวังจะบีบคอชายตรงหน้าให้ตายด้วยความเจ็บปวดแต่ว่าร่างของเขากระโดดขึ้นมาได้ครึ่งเดียว ร่างของเขาก็พลันเหมือนกับเทียนที่มอดดับตูม!ร่างของศพระเบิดออกเป็นเศษเนื้อ แก่นผีดิบที่ลอยออกมาถูกหลี่ไป๋ซานใช้มือรับไว้“จริงด้วยสินะ”เขาที่รับแกนกลางนั้นไว้พูดว่า “มีอาร์ติแฟคห้าธาตุไม่ครบก็ใช้วิชานี้ได้ไม่สมบูรณ์ มันไม่สำคัญว่าจะสำเร็จหรือล้มเหลว สักวัน ฉัน หลี่ไป๋ซานจะต้องทำให้สำเร็จให้ได้”จากนั้น เขาก็เหลือบมองไปที่ชีแวบหนึ่ง พร้อมกับหันหัวเดินออกจากห้องลับนี้ไป“เอ่อใช่ ช่วยฉันทำความสะอาดห้องนี้ด้วย ขอบคุณ!”ขณะที่จะออกจากห้องไป หลี่ไป๋ซานก็โบกมือให้กับชี“ฮึ่ม!”ชีพ่นลมออกจมูก จากนั้นก็หมุนตัวเดินกลับเข้าห้องไปขณะเดียวกันที่หมู่บ้านชีเช่อหยางลี่ที่อาบน˺าเปลี่ยนเสื้อผ้าพร้อมกับทำความสะอาดห้องน˺าเสร็จแล้วก็เดินออกมาหน้าบ้าน ก่อนที่จะเดินไปหาซื่อย่าเชียนที่ยืนอยู่ที่รถ“แม่…..”หยางลี่มีสีหน้าละอาย ก้มหน้าพร้อมกับร้องเรียกแม่ของเธอ“ลี
