ยแม้ว่าซื่อย่าเชียนจะอายุขึ้นเลขสี่แล้ว แต่ก็ยังคงงดงาม โดยเฉพาะยามเมื่อเธอแต่งตัว ดูแล้วไม่ต่างจากเด็กสาวอายุ 20 เลย ผู้หญิงยิ่งมีอายุยิ่งมีเสน่ห์เมื่อผู้ชายได้เห็นเป็นต้องขึ้นกันทุกรายแน่นอนว่ายกเว้นเฉินหยิงหยาง“เหอๆ ฉินเฉา อยากจะเจอเธอนี่ช่างยากเย็นจริงๆ”คำพูดของซื่อย่าเชียนมีการเหน็บแนมเล็กน้อย“พี่สาวเชียน… คุณซื่อ ไม่ทราบว่ามาหาผมมีเรื่องอะไรอย่างงั้นเหรอครับ?”ฉินเฉารู้ว่าตัวเองทำผิดกับผู้อื่น จึงเอามือถูจมูกแล้วถามขึ้น“ฉินเฉา… เสี่ยวฉิน เธอช่วยไปหาลูกสาวฉันหน่อย”ซื่อย่าเชียนมองมาที่ฉินเฉาอยู่นาน ในสายตามีประกายซับซ้อนอย่างมาก สุดท้ายก็เหมือนตัดสินใจอะไรได้ เปิดปากพูดออกมา“อะไรนะ?”ฉินเฉาไม่เข้าใจเล็กน้อย ซื่อย่าเชียนจะให้เขาไปหาหยางลี่? นี่เป็นไปได้เหรอ อำกันหรือเปล่า?“พี่สาวเชียน คุณ….. ไม่ได้เป็นไข้ใช่มั้ย?”ฉินเฉาอดไม่ได้ ยื่นหลังมือไปแตะหน้าผากของซื่อย่าเชียนซื่อย่าเชียนปัดมือหมาป่าของฉินเฉาออกอย่างไม่เกรงใจ แล้วพูดว่า “พูดเหลวไหลอะไร ฉันสบายดี ที่ฉันมาหาเธอวันนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะต้องการความช่วยเหลือ เธออยากจะเจอลูกสาวของฉัน คงได้แค่ฝันเท่านั้น แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็มีลูกสาวแค่คนเดียว ดังนั้น นายต้องไปหาเธอ”“เดี๋ยวก่อนนะ” ฉินเฉาเอามือหนึ่งกุมหน้าผาก ขณะที่อีกมือยกขึ้นห้าม “พี่สาวเชียน คุณพูดอะไรของคุณ ทำไมผมฟังแล้วไม่เข้าใจ”“หลังจากครั้งนั้นที่เธอจากมา ลี่ลี่ เธอ เธอก็ไม่กินอะไ
