รอีกเลยแม้แต่น˺าก็ไม่ดื่ม ไม่พูดกับฉันด้วย…..”ซื่อย่าเชียนที่เป็นหญิงแกร่ง เมื่ออยู่ต่อหน้าฉินเฉา ทันใดนั้นเบ้าตาก็แดงขึ้น อดไม่ได้ต้องร้องไห้ออกมา“ฉัน ฉันไม่อยากเห็นเธอเป็นแบบนี้… ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ ฉันมีชีวิตอยู่จะมีความหมายอะไร”และในตอนนี้เอง จางลี่และเฉินหยิงหยางที่ได้ฟังก็พากันเข้าใจที่แท้นี่ก็เป็นหนี้รักของฉินเฉาที่ไปก่อขึ้นทั้งสองคนมองหน้ากัน จากนั้นก็รีบออกจากออฟฟิศไป ทิ้งให้ทั้งสองคนคุยกันตามลำพัง“เพราะงั้นเสี่ยวฉิน ถือว่าฉันขอร้อง ช่วยไปหาลูกสาวของฉันที ไม่ว่าจะยังไง ฉันก็ไม่อาจทนเห็นเธอทำร้ายตัวเองได้”“พี่สาวเชียน คุณใจเย็นก่อน”เมื่อเห็นว่าพวกจางลี่ออกไปแล้ว ซื่อย่าเชียนยิ่งร้องหนักขึ้น ฉินเฉาจึงต้องยื่นมือออกไปคว้าไหล่เธอไว้ แล้วพูดว่า “คุณคิดมั้ยว่าถ้าผมไปแล้ว บางทีหยางลี่อาจจะกลับมาหาผม พวกเราจะกลับไปทำเรื่องที่ผิดเหมือนเดิมอีกก็ได้”“ฉันคิดแล้ว ฉันคิดมาแล้วจริงๆ”ซื่อย่าเชียนกลั้นน˺าตา “แต่ว่าฉันเหลือลูกสาวเพียงคนเดียว ฉันมีชีวิตอยู่ก็เพื่อเธอ เธอคือทุกสิ่งของฉัน”“คุณรักเธอมากเกินไปแล้ว” ฉินเฉาส่ายหัว ในใจก็ให้ปฏิเสธที่จะไปพบเธอ หยางลี่ยังเด็ก หลังจากนี้ยังมีอนาคตที่สดใสรอเธออยู่ เขาไม่คิดว่าดอกไม้ที่ถูกประคบประหงมในมือแม่จะกลายเป็นดอกไม้ที่งดงาม“เธออาจจะเป็นอย่างนี้ไปอีกสองวัน จากนั้นก็กลับเป็นปกติ เมื่อถึงตอนนั้นเธอคงจะลืมคนอย่างผมไปแล้ว แล้วกลับไปเริ่มชีวิตใหม่ขอ
