งเธอ”“ไม่กินไม่ดื่มอย่างนี้ ฉันกลัวว่าเธอจะทนไม่ถึงสองวัน”ซื่อย่าเชียนไม่ยินยอม “ฉันรู้ว่าเธอเกลียดฉัน แต่ว่าฉันก็เกลียดเธอเหมือนกันที่มาปรากฏตัวในชีวิตพวกเราแม่ลูก แต่ว่าฉันไม่มีสิทธิ์ไปเกลียดเธอ เพราะเมื่อนายปรากฏขึ้น ทุกวันของหยางลี่ล้วนแต่เต็มไปด้วยความสุข ตั้งแต่ที่พ่อเธอเสียไป นี่เป็นครั้งแรกที่เธอมีความสุขแบบนี้”“โอ้…..”ฉินเฉารู้ว่าเขาไม่สามารถเกลี้ยกล่อมผู้หญิงคนนี้ได้สมกับเป็นแม่ลูกกันจริงๆ“ได้ ผมจะลองดู”“พวกเราไปกันตอนนี้เลย!”ซื่อย่าเชียนเหมือนคว้าฟางเส้นทุกท้ายได้ ดึงแขนฉินเฉาและพูดขึ้น“อืม พวกเราจะไป”ฉินเฉาหยิบเสื้อโค้ตที่แขวนไว้บนกำแพงมาสวม ส่วนซื่อย่าเชียนนั้นหยิบทิชชูจากกระเป๋าตัวเองขึ้นมาเช็ดคราบน˺าตา แต่ว่าตาของเธอนั้นบวมเพียงเล็กน้อย ไม่เหมือนคนเมื่อกี้ที่เพิ่งจะร้องไห้ออกมาฉินเฉาพลันคิดรังเกียจตัวเองอย่างมาก ทำไมตอนแรกเขาถึงต้องตอบรับคำขอของหยางลี่กันนะถ้าปฏิเสธเธอแต่แรก คงไม่มีวันนี้ผลกรรม หรือว่านี่คือผลกรรมกัน?ฉินเฉาและซื่อย่าเชียนเดินออกจากออฟฟิศพร้อมกัน แล้วพบกับจางลี่ที่อยู่ข้างนอก“จางลี่ ฉันมีเรื่องต้องไปข้างนอก นายยืนยามกับเสี่ยวหลี่แทนฉันด้วยนะ”“ได้ครับ!”จางลี่ตอบกลับมาสองครับชายหนุ่มคนนี้ตอนนี้ชัดเจนแล้ว ว่าต่อให้พวกเขาจะเป็นมืออาชีพแต่ว่าเรื่องหลังบ้านก็ต้องมาก่อน!แฟนสาวของเขานั้นแม้จะดุร้าย แต่ก็ไม่ทำให้เขาต้องเป็นห่วง ส่วนแฟนของพี่ฉินนั้น ช่างมีแต่เร
