เป็นเขา แต่ว่าเขาไม่สามารถบอกกับซื่อย่าเชียนได้ตรงๆจะให้บอกว่าผู้ชายคนนั้นเป็นเขาอย่างงั้นเหรอ ทั้งเขาและลูกสาวของเธอยังมีอะไรกันแล้วซื่อย่าเชียนไม่หยิบขวดไวน์เขวี้ยงใส่หัวเขาก็บุญเท่าไหร่ดังนั้น ฉินเฉาจึงไม่บอกออกไป แล้วถามขึ้น“ไม่ต้องหรอก ยังไงเธอก็ไม่บอกแน่นอน”ซื่อย่าเชียนส่ายหัว แล้วพูดต่อว่า “ที่จริงแล้วในช่วงอายุนี้ การจะมีความรัก มีแฟน ฉันที่เป็นแม่ไม่คิดที่จะห้ามหรอก เพราะว่าฉันในอดีตก็เป็นเหมือนกับหยางลี่ ทั้งยังเผชิญหน้ากับครอบครัวของตนด้วย ยังไงก็ตาม กับหยางลี่แล้วไม่เหมือนกัน ฉันในฐานะแม่ ไม่อาจทนมองลูกตัวเองต้องเป็นเหมือนกับฉัน ฉันจึงตัดสินใจจะส่งเธอไปเมืองหลวงดีกว่า”“ผมก็คิดว่าพี่สาวเชียนจะเข้าใจเธอซะอีก”ฉินเฉามีสีหน้าจริงจัง นั่งหลังตรงแล้วพูดออกมา“แม้ว่าคุณจะบอกว่าคุณเข้าใจลี่ลี่ แต่ที่จริงแล้วคุณก็แค่ติดอยู่ในอดีตของคุณ”ฉินเฉานึกไปถึงเรื่องของตัวเองและฟางเหวิน ทำให้อดไม่ได้ที่จะพูดกับคุณแม่ตรงหน้า“ในอดีต ทำไมคุณถึงไปพร้อมกับพ่อของลี่ลี่?”“เพราะว่าฉันรักพ่อของเธอมากยังไงล่ะ”ตาของซื่อย่าเชียนเป็นประกาย “พ่อของเธอ แม้ว่าตอนนั้นจะเป็นจิตรกรจนๆ แต่ก็เป็นคนที่มีเสน่ห์อย่างมาก…..”“แค่นั้นเหรอครับ”ฉินเฉาพยักหน้า “ถ้างั้น เกิดลี่ลี่ไปชอบกับยามรักษาการณ์จนๆคนหนึ่ง คุณจะยอมให้เธอไล่ตามความสุขของเธอมั้ย?”“ทำไมเธอจะต้องไปชอบยามด้วย?”ตาของซื่อย่าเชียนเปล่งประกาย“เอิ่ม ผมแค่สมมติ
