เพียงแค่ก้นของฉินเฉาหย่อนลงบนเก้าอี้ เหล่าข้ารับใช้ก็เดินเข้ามาทันทีเพื่อตักข้าวลงบนจานตรงหน้าฉินเฉา“นี่คือลาฟิตปี 92 ราคาตามท้องตลาดอยู่ที่ 10,000 หยวน ลองชิมดูสิ”เจียงลี่ทำท่าทางยโส ขณะที่แนะนำไวน์แดงขวดนี้ เห็นได้ชัดว่าจงใจบอกราคาของมันให้กับฉินเฉาได้ยิน“ขวดละหมื่น…..”ฉินเฉาเบ้ปากออกมา ขนาดลาฟิตปี 82 บิดายังดื่มมาแล้ว กับอีแค่ปี 92 ถุย….. แต่ยังไงนี่ก็เป็นเพียงแค่ความคิด วันนี้เขามาเพื่อช่วยฟางเหวิน ไม่ใช่เพื่อโจมตีพ่อแม่ของเธอ“เหวินเหวินของเรามักจะดื่มเจ้านี่ขณะที่ทำงานประจำ”เจียงลี่พูด “น˺าอย่างอื่นเธอไม่ดื่ม”“แม่ แม่พูดอะไรน่ะ”ฟางเหวินรีบพูดขึ้น “ตอนอยู่โรงเรียนฉันไม่ดื่มน˺าเปล่าตั้งแต่เมื่อไหร่ อย่ามาพูดเหลวไหลนะ!”“ดูเหวินเหวินของเราสิ ช่างถ่อมตัวจริงๆ”เจียงลี่ยิ้ม แล้วพูดต่อว่า “เธอบอกว่าทุกวันที่ต้องไปที่กวงหยวนอะไรนั่นเป็นช่วงเวลาที่ยากลำบาก แต่ยังไงก็ตาม ช่วงเวลาที่ยากลำบากนั้น ในที่สุดก็จบลงแล้ว หลังจากนี้เหวินเหวินจะมีชีวิตดุจดั่งเจ้าหญิงน้อยของตระกูลฟาง”“หนูไม่ใช่เจ้าหญิง แม่อย่าพูดจาไม่รับผิดชอบนะ”ฟางเหวินหายใจถี่ ไม่รู้ว่าจะหยุดแม่ของเธอยังไงดี“เหวินเหวิน ฟังที่คุณป้าพูดก็ดีนะ อย่าไปเถียงท่านเลย กินข้าวกัน”ฉินเฉาไม่ใส่ใจ หันไปพูดกับฟางเหวินฟางเหวินที่เป็นกังวลเมื่อได้ฟังคำพูดของฉินเฉาก็พลันสงบลงในพริบตา แล้วเริ่มตัดเนื้อสเต๊กบนจานด้วยมีดและส้อมหลังจากที่ตัดแล้วก็วาง
