ฉินเฉาพูดในใจ เพราะเป็นคุณ บิดาถึงไม่กล้าไป!ถ้าบิดาไปบ้านของคุณ จะไม่โดนหยางลี่ ยัยเด็กนั่นจับกินเหรอ!บิดาไม่คิดว่า สุดท้ายแล้วจะมีอะไรรับประกันว่าจะมีชีวิตอยู่หลังจากนั้น“คุณซื่อ นี่ก็ดูจะไม่ค่อยสะดวกนะครับ”ในใจอยากจะระเบิดคำพูดออกไป แต่ต้องสร้างภาพ ทำให้เขาดันแว่นตา แล้วพูดออกไปด้วยความสุภาพไม่แปลกที่หยางลี่จะเรียกบิดาว่าเป็นหนุ่มสุภาพ ซึ่งก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ“คุณวางใจได้ค่ะ พวกเราแม่ลูกล้วนแต่นอนดึกมาก ไม่มีอะไรไม่สะดวกแน่นอนค่ะ”แม่ของหยางลี่ก้มเอว คำนับให้ฉินเฉาแล้วพูดว่า “ได้โปรดอย่าปฏิเสธอีกเลยค่ะ ถือว่าเห็นแก่หน้าแม่คนนี้เถอะ”ซื่อย่าเชียนก้มเอวลงโดยไม่ระวัง ทำให้คอเสื้อที่หลวมของเธอกางออก เผยให้เห็นภูเขาหิมะสองลูกที่อยู่ข้างใน ที่กำลังเบียดกันจนเกิดเป็นเส้นขึ้นมา ทำให้ฉินเฉาแทบตาถลนช่างสมกับเป็นสาวใหญ่ เทียบกันแล้ว หยางลี่นี่เทียบไม่ติดจริงๆฉินเฉาต้องสูดจมูก พร้อมกับถอนหายใจออกมาแล้วพูดว่า“ก็ได้ครับ คุณซื่อ ผมจะไป”“ขอบคุณมากค่ะ!”ซื่อย่าเชียนมีความสุขอย่างมาก“แต่ว่าคุณซื่อ ผมต้องขออธิบายก่อน เย็นนี้ผมมีเรื่องต้องไปทำก่อน เมื่อผมทำเรื่องของผมเสร็จแล้วผมถึงจะไปหาคุณ คุณคิดว่ายังไง?”“ก็ได้ค่ะ ตกลงตามนั้น!”ความห่วงใยของซื่อย่าเชียนที่มีต่อลูกสาวไม่อาจไม่สนใจได้“ฉันจะให้เบอร์คุณไว้ เอาไว้ติดต่อกัน”ซื่อย่าเชียนพูดจบก็บอกเบอร์เธอให้กับฉินเฉา ฉินเฉาหยิบมือถือบ้านๆ ของเขาออกมา แล้วกดเ
