มมเบอร์ของเธอไว้ซื่อย่าเชียนเห็นมือถือบ้านๆ ของฉินเฉา ก็ไม่ได้พูดอะไร แต่จัดผมตรงหน้าผากของเธอ“เอาล่ะ วันนี้ไม่รบกวนเวลาของอาจารย์ฉินแล้ว ฉันยังมีเรื่องต้องทำ ต้องขอตัวก่อน อาจารย์ฉิน อย่าลืมข้อตกลงของเรานะคะ”ซื่อย่าเชียนกลับไปมาดของสาวมั่นเหมือนแต่ก่อน ยืดตัวขึ้น จับมือกับฉินเฉา แล้วพูดว่า “อาจารย์ฉินกลับไปสอนต่อเถอะค่ะ ไม่ต้องไปส่งฉันหรอก”“หึหึ ครับ”ผิวเผิน ฉินเฉารับปากเธอ แต่กลับคิดในใจกลับไปสอนต่ออย่างงั้นเหรอ แฟรงค์ ตาแก่นั่นกลับมาแล้วนะใช่แล้ว ชื่อฝ่าเค่อ หรือว่าแฟรงค์หว่า?เขารู้สึกว่าฝ่าเค่อน่าฟังกว่าแฟรงค์อีกฉินเฉานั่งลงบนโซฟา รอจนร่างของซื่อย่าเชียนหายไปจากสายตาก็ยืนขึ้น ตบก้น เตรียมจากไปในขณะที่เขายืนขึ้นนั่นเอง ก็ได้มีเสียงเรียกของหญิงสาวดังมา“อะไรกัน อาจารย์ฉินจะกลับแล้วเหรอ ไม่อยู่เล่นด้วยกันก่อนเหรอคะ?”ฉินเฉาหันกลับไป เห็นหานปิงผมม่วงยืนส่งยิ้มมาที่เขา“แค่กๆ”ฉินเฉาไอแห้งๆ ออกมา แล้วพูดว่า “คาบเรียนจบแล้ว ฉันต้องขอตัวก่อน”“อย่าพูดอย่างนั้นสิคะ อาจารย์ฉิน”หานปิงยังคงยิ้ม แล้วพูดว่า “วิธีการตัดหัวคุณยังไม่ได้สอนเราเลยนะคะ”“เธอเรียนเก่งอยู่แล้วนี่”ฉินเฉาล้วงสองมือเข้าไปในกระเป๋าโค้ตสีขาว หัวเราะออกมาแล้วพูดว่า “ทำไมไม่เรียนด้วยตัวเองล่ะ”“แฮ่ม คุณพัฒนาขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ คุณลุง”หานปิงชี้มือไปทางที่ซื่อย่าเชียนจากไป “แขกกลับไปแล้วเหรอคะ?”“แค่กๆ ทำไมเธอถึงรู้ล่ะ?”ฉินเฉาตกใจ
