อย่างมาก“ฉันแอบฟังอยู่ด้านข้างนานแล้ว”หานปิงยิ้ม “ผู้อื่นฉลาดมาก เรื่องเล็กแค่นี้ ถ้าฉันอยากจะรู้ สบายมาก ยิ่งกว่านั้น ฉันยังอ่านความคิดของคนได้ด้วย”“โอ้?”ฉินเฉาเลิกคิ้ว “เธอมีพลังจิตอย่างงั้นเหรอ?”“อืม…. จะพูดอย่างนั้นก็ได้”หานปิงบุ้ยปาก แล้วก็พูดขึ้นมาด้วยท่าทางภาคภูมิใจว่า “คุณลุงคิดอะไรอยู่ในใจ ฉันรู้หมดแหละ…..”“อย่างงั้นเหรอ?”ฉินเฉาสนใจ มองไปที่หานปิงแล้วพูดว่า “งั้นเธอลองพูดมาหน่อยสิว่าตอนนี้ฉันกำลังคิดอะไรอยู่?”“ฮิฮิ”หานปิงยิ้ม ชี้นิ้วไปที่หน้าอกของฉินเฉา “ตอนนี้คุณลุงกำลังคิดว่าถ้าฉันเชื่อเธอก็เป็นไอ้งั่งแล้ว!”“เอิ่ม…” ฉินเฉาเอามือถูจมูก แล้วก็ถูกอย่างที่หานปิงเดา“คุณลุง ยังไงฉันก็ไม่มีเรียน คุณจะช่วยไปเดินเล่นที่สนามเป็นเพื่อนฉันหน่อยได้มั้ย”หานปิงชวนฉินเฉาเอาจริงๆ แล้ว การที่สาวสวยชวน เป็นเรื่องที่ควรจะมีความสุข ไม่ควรปฏิเสธ แต่ไม่รู้ทำไม ฉินเฉากับรู้สึกขัดแย้งที่จะอยู่ด้วยกันตามลำพังกับหานปิง“ไม่เอาหรอก ชายหญิงอยู่ด้วยกันสองคนมันไม่ดี”“ฮิฮิ คุณลุงกลัวฉันกินคุณลุงเข้าไปหรือไง?”หานปิงยิ้ม “ฉันไม่กลัวแล้วคุณลุงจะกลัวอะไร ในสนามมีคนตั้งเยอะ ผู้อื่นไม่ทำอะไรคุณลุงหรอก วางใจได้”“แต่ว่า…..”ฉินเฉาอยากจะหาข้ออ้าง แต่มือของเขาก็ถูกหานปิงดึงไปที่สนามแล้ว“นี่ นี่… พวกเราจะไปไหนกัน…..”หานปิงดึงมือฉินเฉาเดินผ่านสนามขนาดใหญ่จนมาถึงสนามฟุตบอล“สนามฟุตบอลโรงเรียนเธอไม่ใช่เล็กๆ เลยนะ”ฉินเฉ
