เกมเซนเตอร์ ฉันร้ายกาจขนาดไหน?”“แฮ่ม นั่นเป็นเพราะคุณลุงเล่นกับคนอื่นต่างหาก”หานปิงเท้าเอวอย่างไม่พอใจ แล้วพูดว่า “แต่ว่ายังไงคุณลุงก็สู้ฉันไม่ได้แน่ๆ ระหว่างพวกเรา ใครที่แพ้ห้ามทำตัวไร้ยางอายเด็ดขาด!”“ก็ได้ ฉันจะเล่นกับเธอเอง”ฉินเฉาไม่สนใจ อย่างแย่ที่สุดก็แค่สัญญากับเธอ ทำให้ยัยเด็กนี่ไม่ตามตื๊อเขาอีกทั้งสองคนเดินไปที่สนาม หานปิงเป็นผู้รักษาประตูก่อน“คุณลุง คุณยิงก่อนได้เลย… ผู้อื่นจะรับเอง…..”“เชี่ย หานปิง เธอจะพูดอะไรที่ไม่ทำให้คนอื่นเข้าใจผิดจะได้มั้ย?”“หือ?”หานปิงกะพริบตากลมโตของเธอ มองมาที่ฉินเฉา “คำพูดเมื่อกี้มีความหมายอื่นด้วยงั้นเหรอ? ทำไมฉันถึงไม่ได้คิดเลยล่ะ คุณลุง คุณเข้าใจว่าอะไร บอกฉันมาสิ?”“เอิ่ม ฉัน…..”ฉินเฉารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเล่นกับปืน นี่ช่างไม่สบอารมณ์เอาเสียเลย“ฮิฮิ ในหัวของคุณลุงจะต้องคิดเรื่องชั่วร้ายแน่นอนเลย”หานปิงเท้าเอวมองมาที่ฉินเฉา แล้วพูดว่า “คุณลุง อย่าเอาแต่ฝันกลางวัน… เข้ามา ยิงมาที่ฉัน ผู้อื่นพร้อมแล้ว…..”พูดจบ หานปิงก็แยกขาออก ทำท่าทางเชิญชวน รอคอยฉินเฉา“อึก…..”ฉินเฉาถูกคำพูดของหานปิงทำให้หัวใจเจ็บจี๊ด มองไปที่สาวน้อยที่ทำท่าทางเหมือนกับคอยถูกจัดการ อดไม่ได้ต้องกลืนน˺าลายเขาวางลูกฟุตบอลลงบนสนามหญ้า จากนั้นก็เคลื่อนไหวอบอุ่นร่างกายจากนั้นก็จัดลูกบอล เตรียมยิง“เข้ามาเลย คุณลุง!”ขณะที่ฉินเฉากำลังจะเตะอยู่นั้น หานปิงก็พลันตะโกนออกมา แทบทำให้ฉินเฉา
