มอกกำลังทำอะไรอยู่ ถึงได้ใช้เวลาเตรียมงานประลองหงเหมินนานขนาดนี้ เอาตามจริงแล้ว นี่ก็เลยปีใหม่มานานแล้วแต่ว่าก็ยังไม่ได้ข่าวคราวของงานเลยไม่รู้จริงๆ ว่าพวกเขามัวทำอะไรอยู่ยังไงก็ตาม นี่ก็เป็นโอกาสให้เขาได้มีเวลาเตรียมตัวถึงยังไง นิกายหลัวซาก็เป็นนิกายที่เพิ่งจะก่อตั้งขึ้น ยังต้องการเวลาเพื่อพัฒนาอีกมาก“คุณลุง…..”หานปิงที่เดินขึ้นไปบนบันไดของอัฒจันทร์ ทันใดนั้นก็เอียงหัวแล้วพูดกับฉินเฉาว่า “พวกเรามาหาอะไรเล่นกันมั้ย?”“เล่นอะไร?”ฉินเฉาแปลกใจอย่างมาก มองไปที่หานปิงที่ยืนอยู่เหนือเขา“เรามาเล่นฟุตบอลกัน!”“เล่นฟุตบอล? เธอเล่นเป็นเหรอ?”ฉินเฉาพูดในใจ ยัยเด็กนี่คิดจะดวลตัวต่อตัวกับเขาจริงๆ?“ทำไมจะไม่เป็น”“เล่นแค่สองคนเนี่ยนะ”ฉินเฉาส่ายหัว ไม่อยากจะเล่น“เล่นเตะลูกโทษมั้ย!”หานปิงพูดจบ ก็ไม่รู้ว่าในมือมีลูกบอลตั้งแต่เมื่อไหร่ โยนใส่ฉินเฉา“ถ้าคุณชนะ ฉันจะทำตามที่คุณต้องการเรื่องหนึ่ง ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตาม… ต่อให้เป็นเรื่องอย่างว่าก็ด้วย”“แค่กๆ …..” โชคดีที่ตอนนี้ฉินเฉาไม่ได้ดื่มน˺าอยู่ ไม่อย่างนั้นคงสำลักตาย“แต่ถ้าคุณแพ้ คุณจะต้องทำตามคำขอของผู้อื่น”“โอ้?”ฉินเฉาไม่รู้ว่าทำไมหานปิงถึงได้เสนอเกมนี้ขึ้น“หานปิง เธอต้องการอะไร?”“ฮิฮิ ตอนนี้ยังไม่บอกคุณลุง”ลูกฟุตบอลที่หานปิงโยนมา ถูกฉินเฉารับไว้“ไว้ตอนที่คุณลุงแพ้ฉันถึงจะบอก”“ฉันจะไปแพ้ได้ยังไง!”ฉินเฉาพูด “เธอลืมไปแล้วเหรอ ในตอนนั้นที่พวกเราอยู่ที่
