“คุณลุง วันนี้หายากจริงๆ ทำไมคุณถึงมาที่โรงเรียนของเราล่ะ?”หานปิงที่ใส่ชุดคาวบอยสีน˺าเงินเข้มเข้ารูปพร้อมกับผมสีม่วงงดงาม เดินมาอย่างเกียจคร้านฉินเฉามองไปที่ผมของหานปิง ในใจให้รู้สึกแปลกๆ“หึหึ หานปิงเองหรอกเหรอ”เขาจงใจพูดอย่างใจเย็น “บังเอิญจริงๆ ไม่คิดเลยว่าเธอจะอยู่ที่นี่…ทำไมวันนี้ถึงทำผมสีม่วงล่ะ?”“วันนี้วันศุกร์ เป็นวันก่อนวันหยุด สีม่วงเป็นสีที่ลึกลับ มันจะทำให้คนที่มีอารมณ์ยุ่งยากใจรู้สึกดีขึ้น…..”“อืม นี่เธอย้อมผมวันต่อวันเลยเหรอ? เธอไม่กลัวว่าผมของเธอจะพังหรือไง?”ฉินเฉาประหลาดใจ“ฮิฮิ ขอบคุณที่คุณลุงเป็นห่วง แต่ว่าผู้อื่นบำรุงอย่างดี ต่อให้ย้อมทุกวันก็ไม่มีปัญหา”หานปิงพูดจบก็ลูบผมของตนสายตาของฉินเฉาดีมาก เขาเห็นผมของหานปิงไม่เหมือนผมของคนที่ชอบย้อมผมคนอื่นจริงๆ ที่ดูแตกกร้าน กลับกัน ผมของเธอกลับยังดูมีน˺าหนัก ดูแล้วสุขภาพดีอย่างมาก“คุณลุง ทำไมคุณถึงแต่งตัวเหมือนอาจารย์ของพวกเรา… หรือว่าคุณจะมาเป็นอาจารย์ของพวกเราอย่างงั้นเหรอ? แต่ที่ฉันจำได้เหมือนว่าคุณลุงจะเป็นยามใช่มั้ย….. อืม ไม่ใช่สิ คุณลุงต้องเป็นเจ้าพ่อขององค์กรอาชญากรรมต่างหาก”“พูดอะไร ฉันออกจะเป็นคนดี ไม่เกี่ยวอะไรกับพวกองค์กรอาชญากรรมนั่น”ฉินเฉาโบกมือปฏิเสธ“ฮิฮิ คุณลุงช่างถ่อมตัวจริงๆ ….. แต่ว่าก็ว่าเถอะ นี่ก็ใกล้จะเริ่มคลาสแล้ว เดี๋ยวคุณลุงก็สายหรอก”หานปิงพูดจบก็ส่งสายตายั่วยวนให้กับฉินเฉา“แค่กๆ … ใช่แล้ว ใกล้จะเร
