อ”ฉินเฉาชี้นิ้วไปที่ข้างหลังหยางลี่ “ดูสิ นั่นไม่ใช่แม่เธอหรอกเหรอ?”“อ๊า?” หยางลี่ตกใจ รีบหันไปมอง พบว่าเป็นแค่ผู้หญิงอ้วนๆ คนหนึ่งเดินผ่านเท่านั้นทันใดนั้นเธอก็โมโหขึ้นมา รีบหันมาจะเอาเรื่องคุณลุงของเธอ แต่ก็ต้องตกใจเมื่อพบว่าเสื้อโค้ตสีดำของเขา ในตอนนี้ได้กลายเป็นสีขาวตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้“นี่ นี่…..”แม้ว่าจะรู้ว่าคุณลุงของเธอลึกลับ แต่เรื่องที่เจอจะๆ ตาอย่างนี้ ทำให้หยางลี่ตกใจจริงๆ“หึหึ ตอนนี้โอเคแล้วสินะ ตอนนี้ฉันก็ไม่ผิดปกติแล้ว”ฉินเฉาพูด“อืม เหมือนจะขาดอะไรไปนะ…..”หยางลี่กอดอก เหมือนกำลังชื่นชมนายแบบก็ไม่ปาน มองมาที่ฉินเฉาแล้วพูดว่า“อืม….. รู้แล้ว”หยางลี่พลันชี้นิ้วออกมา พร้อมกับจ้องตาเขาแล้วพูดว่า “คุณลุงคุณมีแว่นตามั้ย?”“มี”ฉินเฉายื่นมือออกมา ในมือมีแว่นตากรอบทอง จากนั้นก็สวมมัน“พระเจ้า!”หยางลี่อุทานด้วยความตกใจ “ดูดีโคตรๆ!”“เชี่ย…..”ฉินเฉาเอามือถูจมูก “ไม่มีคำชมที่ดีกว่านี้แล้วหรือไง?”“มันไม่ดีเหรอ?”หยางลี่ยิ้ม “ยากมากนะที่ฉันจะชมใครสักคน”“เอาล่ะ ฉันขอรับคำชมนี้ของเธอไว้แล้วกัน”ฉินเฉาจัดเสื้อโค้ตสีขาวของตนแล้วพูดว่า “พวกเรารอแม่เธอที่นี่แหละ”“คุณลุงบ้าไปแล้วเหรอ!”หยางลี่ตบก้นฉินเฉา แล้วพูดว่า “อาจารย์กับนักเรียนต้องอยู่ด้วยกันที่ไหน พวกเราต้องไปที่ห้องเรียน!”“เชี่ย!”ฉินเฉาตกใจถึงกับกระโดดตัวลอย แล้วพูดว่า “ยัยเด็กนี่! ฉันไม่ใช่อาจารย์จริงๆ สักหน่อย แล้วฉันจะไปห้องเรียนได
