้านเล็กๆ ต้องขอโทษด้วย”“ไม่เป็นไร”เจียงตงโบกมือ พร้อมกับจ่ายไป 20 เหรียญ “ลืมๆ ไปเถอะ แต่ว่าขอเร็วๆ หน่อยนะ”“ได้”เมื่อเถ้าแก่รับเงินแล้วก็กำลังจะเดินจากไป แต่ในตอนนี้เอง บนทีวีก็ได้รายงานข่าวออกมาเห็นบนเตียงในโรงพยาบาลนอนไว้ด้วยเด็กหญิงคนหนึ่งที่ทั่วทั้งตัวเต็มไปด้วยท่อ เถ้าแก่ถอนหายใจแล้วพูดออกมาว่า“โอ้ ไม่ใช่เพราะพวกเราไม่สนใจ แต่ว่าใครจะกล้าไปจัดการ”เขาพูดจบก็ชี้ไปที่หน้าร้านแล้วพูดว่า “เมื่อสองวันก่อน มีผู้หญิงคนหนึ่งถูกรถเฉี่ยวที่หน้าร้านฉัน จากนั้นก็มีนักเรียนมัธยมต้นอายุ 15 ปีคนหนึ่งเข้ามาช่วยพยุงแขนเอาไว้ แต่ผู้หญิงคนนั้นกลับปัดมือนักเรียนคนนั้นออกแล้วบอกว่า ‘ยุ่ง’ เฮ้อออ… ฉันไม่รู้เลยว่า ถ้าวันหนึ่งฉันถูกรถชนบนถนนจะมีใครมาช่วยฉันมั้ย”เถ้าแก่พูดจบก็ส่ายหัว พร้อมกับเดินเข้าครัวไป“เห็นมั้ย นี่ก็คือนิสัยคนจีน”ร่างของเจียงตงสั่นด้วยความโกรธ “นี่คือหนึ่งในเหตุผลที่ทำให้สังคมเต็มไปด้วยความไม่ใส่ใจ”“เอาล่ะ พ่อหนุ่มเลือดร้อน ใจเย็นลงก่อน”ฉินเฉายังคงปลอบ “ฉันเชื่อว่าต้องมีคนดีมากกว่าคนไม่ดีเสมอ”“ก็หวังจะเป็นอย่างนั้น”เจียงตงยักไหล่ เหมือนกับไม่เก็บเอาเรื่องที่ไม่อาจเป็นไปได้มาใส่ใจไม่นาน บะหมี่ผัดสองชามก็มาเสิร์ฟทั้งสองคนไม่พูดไม่จา เริ่มยัดบะหมี่เข้าท้องไปเพราะว่าต้องขับรถ เจียงตงจึงไม่ดื่มเพิ่งจะลงมือกิน ประตูร้านก็พลันถูกเปิดเข้ามาฉินเฉาเหลือบสายตาไปมอง เห็นคนที่เข้ามามีรูปร่างดี
