ะภูมิใจอะไรนักหนา“ขอบคุณค่ะ คุณเจียง”ฟางเหวินแสดงสีหน้าขอบคุณด้วยความสุภาพในใจเจียงตงแอบคิดขึ้นมาไม่ได้ นี่ก็ต่างกันเกินไป เรียกฉินเฉาว่าพี่ใหญ่ฉิน แต่กับฉันกลับเรียกคุณเจียง“ทำงาน ถ้าหลังจากนี้มีเรื่องลำบากอะไรก็บอกฉัน ตราบเท่าที่ฉันช่วยได้ ฉันก็จะช่วย”ฉินเฉายิ้มพร้อมกับบอกฟางเหวินพูดไปแล้วเธอก็เป็นเหมือนเพื่อนคนหนึ่ง ต้องดูแลเธอหน่อยแต่ว่า เพื่อนของเธอคนนั้นคือใคร…..“ต้องรบกวนพี่ใหญ่ฉินแล้ว น่าอายจริงๆ …..”“กับฉันยังต้องเกรงใจอะไรกัน”ฉินเฉายื่นมือออกไป เหมือนกับมองอีกฝ่ายเป็นน้องสาว ลูบผมของฟางเหวินผมที่เรียบร้อยของฟางเหวินกลายเป็นยุ่งขึ้นมาทันที แต่เธอก็ไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย กลับมีความสุขมากกว่า“พี่ใหญ่ฉิน ฉันเสียใจจริงๆ นะ ไม่รู้ว่าตอนนี้หู่หลี่ลี่ไปอยู่ที่ไหน ฉันคิดว่าเธอถูกคนอื่นลักพาตัวไปจริงๆ! ปกติแล้วฉันมักจะมีเธอคอยเป็นคู่คิดให้กับฉัน แต่ตอนนี้ฉันต้องอยู่คนเดียว ช่างเป็นความรู้สึกที่ยากจะมีจริงๆ”หู่หลี่ลี่…..หรือว่าจะเป็นจิ้งจอกน้อยจริงๆ?ฉินเฉาคิดว่าความคิดนี้ถูกต้องอย่างมากแต่ว่าทำไมเขาถึงไม่รู้ล่ะ?ฉินเฉาไม่โง่ เขามีความคิดบางทีที่เขาเอาแต่เรียกลูกสาวหู่ชิงว่าจิ้งจอกน้อย อาจจะมีปัญหาอะไรบางอย่าง แล้วที่เธอยังคอยอยู่ข้างเขาอีกแล้วทำไม ทำไมเขาถึงจำเธอไม่ได้?นี่มันแปลกจริงๆ“พี่ใหญ่ฉิน ไว้ฉันจะเลี้ยงข้าวคุณ แต่ว่ามีเรื่องให้ช่วยหน่อย”“หืม? มีเรื่องอะไร ไหนพูดมาสิ?”กับความตรงไปต
