ในห้องนี้ช่างอึดอัดจริงๆ”ตำรวจไอแห้งๆ ออกมา แล้วพูดว่า “ผมขอตัวไปสูบบุหรี่ข้างนอกนะ”“คุณตำรวจอย่าเพิ่งไป คุณตำรวจ!”เมื่อเห็นตำรวจกำลังจะเดินออกไปแล้ว ยายแก่ก็หวาดกลัวมาก ไม่สนใจอาการป่วย กระโดดลงจากเตียง พร้อมกับวิ่งไล่ตามหลังตำรวจพลางร้องไห้ขอร้อง “อย่าเพิ่งไป พวกเขาจะฆ่าฉัน!”“นี่ยายแก่ อย่าพูดเหลวไหล”ตำรวจหันกลับมามองยายแก่คนนี้อย่างรังเกียจ “สังคมสมัยนี้ข่าวมันไปไวไม่เหมือนสมัยก่อนของคุณ พูดว่าฆ่าคนอะไรกัน ไม่ใช่ขาคุณเจ็บหรอกเหรอ ยังไม่รีบกลับไปนอนบนเตียงอีก!”“ฉัน ขาฉันไม่เป็นไรแล้ว ไม่เป็นไรแล้ว!”ยายแก่กระโดดให้ดู “คุณดูสิ ฉันยังกระโดดได้เลย!”“นายท่านฉิน เธอบอกว่าขาของเธอไม่เป็นไรแล้วครับ”ตำรวจมีท่าทางมีความสุข พูดกับฉินเฉา“ไม่เป็นไรแล้วเหรอ?”ฉินเฉาแสร้งทำเป็นพูดอย่างจริงจัง “นี่ป้า คุณไม่ล้อผมเล่นนะ อย่าปล่อยให้ขาตัวเองเจ็บ ผมไม่สบายใจ ใครก็ได้ ช่วยไปตามหมอมาให้ฉันหน่อย”“ผมเอง”ตำรวจคนนั้นรู้ตัวจึงได้ตะโกนขานอาสา เปิดประตูเตรียมเดินออกไป“ฉันไม่เป็นไร ฉันไม่เป็นไรจริงๆ!”ยายแก่รีบวิ่งไปดึงตำรวจไว้ ทำให้ตำรวจรู้สึกหดหู่ พูดในใจว่า ยายแก่คนนี้ทำไมแรงเยอะนัก พอๆ กับวัยรุ่นเลย“ไม่เป็นไรจริงๆ เหรอ?”ฉินเฉาถาม“จริงๆ ให้ฉันสาบานก็ได้ว่าฉันไม่เป็นไรแล้วจริงๆ!”ยายแก่กลัวจนเกือบจะร้องไห้ออกมาฉินเฉาพูดในใจว่าเอาล่ะ ขู่พอแล้ว จึงพูดกับยายแก่ว่า“ถ้าอย่างนั้น คุณก็จัดการพาลูกชายของคุณกลับบ้าน ค
