รั้งหน้าอย่าทำเรื่องอย่างนี้อีก เอาจริงๆ แล้วเมื่อสองวันก่อนฉันได้อ่านหนังสือพิมพ์ มีข่าวว่ามีชายแก่หญิงแก่ล้มบนถนนแต่ไม่มีใครเข้าไปช่วย นี่ไม่ใช่เพราะพวกเราไร้น˺าใจ”“ใช่ ใช่ ใช่ ฉันผิดไปแล้ว…..”ยายแก่มีสีหน้าอับอาย ลูกชายของเธอก็อยู่อีกฝั่ง แต่ไม่ได้พูดอะไร“พวกเราไปกันเถอะ……”ยายแก่ไม่สนอะไรอีก รีบดึงแขนลูกชายยืนขึ้น พร้อมกับพากันจากไป“เดี๋ยวก่อน เรายังมีเรื่องต้องจัดการอีกนิดหน่อย”ฉินเฉาขวางทั้งสองคนไว้“อ๊า? มีเรื่องอะไรอีก…..”ยายแก่กลัวจนตัวสั่น “ค่ายาฉันออกเอง ฉันจะออกเอง!”ฉินเฉายักไหล่ ทำไมคุณถึงทำเหมือนกับตัวเองเป็นคนถูกรังแกล่ะ?“ไม่ใช่เรื่องนั้น ฉันแค่อยากจะถามว่าคุณยังจำทะเบียนรถคนที่ชนคุณได้อยู่มั้ย?”“….. นี่ นี่ ฉันจำไม่ได้”ยายแก่ส่ายหัวแล้วพูดว่า “ฉันเดินอยู่ดีๆ ก็ล้ม เรื่องอื่นไม่รู้ทั้งนั้น”“เอาล่ะ”ตำรวจพูดขึ้น “แต่ละแยกมีกล้องอยู่ ใครที่ชนยายแก่นี้ กลับไปดูมอนิเตอร์ก็รู้แล้ว”“งั้นก็ดี ชนคนแล้วหนี อย่าปล่อยไปเด็ดขาด”เจียงตงที่อยู่อีกฝั่งทุบโต๊ะอย่างโมโห แล้วพูดออกมายายแก่ดีใจอยู่ในใจ รู้ว่าในที่สุดตัวเองก็โชคดีแล้ว ไม่อย่างนั้น ถ้าคนอื่นไปดูมอนิเตอร์ขึ้นมา เมื่อถึงตอนนั้น ตัวเธอคงต้องอับอายแล้ว ดีแล้วที่ไม่มีอะไร“สำหรับเรื่องนี้ ไว้ผมจะกลับไปติดต่อกับทีมตำรวจจราจร รับรองว่าต้องจับคนชนแล้วหนีได้ง่ายๆ อย่างแน่นอน”ตำรวจเข้าไปขอวิธีติดต่อกับยายแก่แล้วบอกลาฉินเฉา “นายท่านฉิน
