ไว้วันหลังผมขอเชิญไปทานอาหารสักวันนะครับ”“อืม”ฉินเฉาโบกมือส่งตำรวจพร้อมกับสองแม่ลูก“โอ้ โลกนี้มันเป็นอะไรกัน คนทำดีไม่มีที่อยู่”เจียงตงนั่งด้วยสีหน้าหดหู่ใจ“นายจะบอกว่าฉันเป็นคนเลวหรือไง?”ฉินเฉาถามด้วยรอยยิ้ม“นายก็ไม่ใช่คนดีอะไรอยู่แล้ว”หูเกอที่อยู่ข้างๆ เสริมขึ้นมา ฉินเฉาเอามือถูจมูกแล้วพูดว่า “แล้วเราจะไปหาอะไรกินกันมั้ย?”“ไปสิ แม่งเอ๊ย ฉันนี่หิวแทบตายแล้ว”ตอนนี้เจียงตงอารมณ์เสียอย่างมาก “ไป ไปหาข้าวกินกัน”“แอนโทนี่?”“แอนโทนี่อะไร ไม่เห็นจะมีอะไรน่าสนใจ ลงบันไดไปมีบะหมี่ผัดอยู่ ไปกินบะหมี่ผัดกัน”“ก็ได้” ฉินเฉาไม่ขัด ก่อนหน้านี้เขาก็กินบ่อยๆ ชามละ 3 หยวน ถ้าเพิ่มอีกหยวนจะเพิ่มไข่หมักได้ด้วย“หมอหูจะไปด้วยกันมั้ย?”“ฉันกินมาแล้ว พวกนายไปเถอะ”หูเกอที่อยู่ข้างหลัง ยามเมื่อเจียงตงมองไม่เห็นก็ได้เผยเขี้ยวคู่หนึ่งออกมาเธอกำลังบอกฉินเฉาว่า คุณหนูคนนี้เป็นผีดิบดูดเลือดฉินเฉายักไหล่ เขาก็ลืมเรื่องนี้ไปซะได้แวมไพร์และผีดิบไม่เหมือนกัน ผีดิบจะดูดเลือดบริสุทธิ์เท่านั้นส่วนแวมไพร์นั้นสามารถทานสิ่งอื่นได้หูเกอที่อยู่ในโรงพยาบาล เพราะที่นี่มีธนาคารที่เก็บเลือดไว้นั่นเองด้วยวิชาเต๋าและความสามารถของเธอ การจะหาเลือดจากที่นี่เป็นเรื่องที่ง่ายดายอย่างมากเมื่อกล่าวลาหูเกอแล้ว ฉินเฉาและเจียงตงก็เดินลงบันไดไป จนไปถึงหน้าร้านบะหมี่ผัดของโรงพยาบาล“วันนี้ฉันได้รู้แล้ว ว่าอะไรที่เรียกว่าตรรกะของคนจีน”เวลานี้
