มาไม่ได้“บุหรี่ไม่ใช่ของดี นายยังหนุ่มอยู่ หยุดได้ก็ควรหยุด”“แล้วทำไมพี่ฉินไม่หยุดล่ะ?”“แค่กๆ ฉันชินแล้วน่ะ”ฉินเฉาเอามือถูจมูกแล้วพูดออกมา ยิ่งกว่านั้น ร่างกายของเขายังเป็นของผู้ฝึกตน พิษของบุหรี่ไม่มีผลต่อเขา“ผมก็ชินแล้วเหมือนพี่ฉินน่ะแหละ”“เอาล่ะ พอแล้ว เดี๋ยวนี้ปากเก่งขึ้นนี่”“พี่ฉิน ผมผิดไปแล้ว ลงโทษผมเถอะ”“พูดไปเรื่อย” ฉินเฉาตบหัวจางลี่ จากนั้นก็พูดว่า “นี่ก็เที่ยงแล้วฉันจะไปกินข้าวกับเจียงตง นายจะไปด้วยกันมั้ย?”“ไม่ครับ!”จางลี่โบกมือปฏิเสธ “พี่และพี่เจียงไม่ใช่คนธรรมดา ผมเป็นแค่ยามตัวเล็กๆ จะกล้าไปด้วยได้ยังไง พี่ฉินยกโทษให้ผมด้วย ผมไม่ไปหรอก”“ฐานะอะไรกัน ปากนายก็ยังเรียกฉันว่าพี่ฉินอยู่”ฉินเฉาพูดในใจ ในอดีตก็ไม่ใช่ว่าฉันเป็นแค่ยามเล็กๆ เหมือนกันเหรอ“พี่ฉินอย่าพูดเล่นเลย ตอนเที่ยงแฟนผมจะมาหา บอกว่าจะเอาข้าวมาส่ง ผมกำลังรออยู่”“พระเจ้า ถ้ามีแล้วทำไมไม่รีบพูด”“ฮิฮิ มันค่อนข้างน่าอายน่ะ” จางลี่ลูบหัวของตน“จากไหน?”“โรงเรียนพยาบาล” จางลี่ตอบ“เชี่ย”บุหรี่ในปากฉินเฉาแทบตกพื้น “โรงเรียนพยาบาล”ยัยเด็กน้อยหยางลี่นั่น ไม่ใช่ว่าอยู่ในโรงเรียนพยาบาลหรอกเหรอ“ใช่แล้ว พี่ฉินเป็นอะไรเหรอ?”จางลี่สงสัย ทำไมพี่ฉินถึงตอบสนองแบบนี้“ไม่มีอะไร ไม่มีอะไร…” ฉินเฉาถามให้แคบลง “ไปเจอกันได้ยังไง?”“อ่า? ข้างบ้านของผม มีอยู่วันหนึ่ง ตอนเช้าผมไปออกกำลังกายแล้วบังเอิญไปสบตาผู้หญิงคนหนึ่งเข้า จากนั้นก็เลยคบกั
