ขา เป็นไปไม่ได้ที่จะทำอะไรที่นี่ด้วยคุณหนูน้อยคนนั้น วันนี้การก่อตั้งนิกายหลัวซา เป็นเรื่องที่แน่นอนแล้วส่วนพวกเขาพันธมิตรชิงหง ตอนนี้ต้องกลายมาเป็นตัวตลกพวกเขาโบกมือด้วยความหดหู่ใจศิษย์พันธมิตรชิงหงที่อยู่รอบๆ ที่ไม่ได้รับบาดเจ็บ เริ่มพยุงร่างของเพื่อนร่วมสำนักที่บาดเจ็บ หรือว่าศพของพวกเขา เตรียมจากไปอย่างหดหู่“เดี๋ยวก่อน ประมุขคนนี้บอกให้ไปได้แล้วอย่างงั้นเหรอ”ฉินเฉายิ้มออกมาภายใต้หน้ากากครึ่งหน้า“ประมุขฉิน พวกเรายอมแพ้แล้ว เจ้ายังต้องการอะไรอีก?”หงเหลียงมองไปที่ฉินเฉาพร้อมกับกัดฟัน “หรือว่าเจ้าคิดจะฆ่าพวกเราให้หมด?”“วันนี้ ไม่ใช่เรื่องใหญ่ขนาดนั้น”ฉินเฉายิ้มบาง “แต่ว่ามีคนที่ประมุขคนนี้ยังไงก็ไม่ปล่อยให้จากไป”หลังจากพูดจบ เขาก็เหวี่ยงมือ โซ่เส้นเล็กๆ ที่ติดอยู่ที่ชายเสื้อพลันลอยออกไปโซ่นี้ยาวมาก บินเข้าใส่วิญญาณของมู่ข่านที่อยู่ท่ามกลางคนของพันธมิตรชิงหงและรัดวิญญาณเขาไว้อย่างแน่นหนา“นี่มันอะไรกัน!”มู่ข่านเห็นตัวเองถูกโซ่แปลกๆ นี้รัดไว้ก็กลัวจนแทบหลั่งเหงื่อออกมา แน่นอนว่าเป็นเพราะไม่มีร่างกาย ทำให้เขาไม่มีเหงื่อ“โซ่จับวิญญาณ!”มีคนที่ดูของเป็นพูดออกมา“ปล่อยเขาซะ!”ชิงเฉิงพลันโกรธขึ้นมา พูดในใจว่า ความอับอายที่เขาได้รับวันนี้ใหญ่หลวงมาก แล้วนี่ยังจะมีต่ออีก!เขาซัดกรงเล็บคร่ามังกรออกไปใส่โซ่นั้นแกร๊ง!แต่ใครจะรู้ โซ่นั่นกลับแข็งอย่างมาก ท่ากรงเล็บคร่ามังกรของเขาที่ซัดออกไป กลับทำให้
