ยกย้ายกันไปฉินเฉาปิดประตูรถให้หยางลี่ จากนั้นก็หมุนตัวเดินเข้าไปในซอยเล็กๆ ซอยหนึ่งอย่างช้าๆในอีกซอยหนึ่ง มีผู้หญิงในชุดสีขาวยืนอยู่ภายใต้ฝนที่เทลงมา คนธรรมดามองไม่ชัดว่าฝั่งตรงข้ามเป็นใครยังไงก็ตาม ฉินเฉาเป็นผู้ฝึกตน สายตาของเขาดีมากเขามองเห็นได้อย่างชัดเจนผู้หญิงฝั่งตรงข้ามสวยมาก สวยจนน่าตกใจผมของเธอสีดำ งดงาม ราวกับม่านน˺าตก คลอละกับใบหน้าราวกับหลุดมาจากฝัน งดงามดุจหยกฉินเฉารู้สึกเหมือนตัวเองย้อนไปในอดีตก็ไม่ปานฝั่งตรงข้ามของเขา สามารถพูดได้ว่าเป็นหญิงงามล่มเมืองได้คนหนึ่งเพื่อเธอแล้ว ประเทศสามารถทำสงครามได้ กษัตริย์ผู้ปรีชาสามารถกลายเป็นคนเสเพลที่ควบคุมตนไม่ได้นี่คือเสน่ห์ของเธอพริบตานั้น ฉินเฉาเหมือนกับเห็นทหารจำนวนนับไม่ถ้วนตายในการต่อสู้หญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงนั้น ข้างๆ เธอยืนไว้ด้วยชายหน้าดำ ที่ในมือกำลังยกร่ม พร้อมกับกำลังมองมาที่ฉินเฉาด้วยกันเวลาของพวกเขาเหมือนกับหยุดอยู่กับที่แม้จะกางร่มเหมือนธรรมดาทั่วไป แต่ฝนที่ตกลงมาเหมือนกับหวาดกลัว หลีกเลี่ยงรอบตัวพวกเขาที่สนามกีฬาแห่งนี้ เมื่อเวลาผ่านไปคนก็ยิ่งน้อยลงเหล่าแฟนคลับและคนอื่นๆ ต่างพากันขึ้นรถแท็กซี่ที่เรียงรายรับผู้โดยสารขับออกไป ที่ทางเข้านั้น เริ่มไม่มีคนแล้วสุดท้าย เฉินซินก็นำพวกสตาฟที่เหลืออยู่ไม่กี่คน รวมกับผู้ช่วยของเธอเฉิงซื่อเดินออกมาด้วยกันแม้ว่าฝนจะตกหนัก แต่เฉินซินก็สังเกตเห็น ว่าที่ยืนอยู่ซอยใกล้ๆนั้นเป็นฉินเฉา
