รงหน้าฉินเฉาเท้าของเหยาสือเหยียบอยู่บนด้ามกระบี่เล่มหนึ่ง ขณะที่มองมาที่ฉินเฉาพร้อมกับมุมปากที่หยักเป็นรอยยิ้ม“อะไรกัน เป็นไปได้ยังไง…..”ฉินเฉาเห็นร่างที่สมบูรณ์ของเหยาสือก็ให้รู้สึกตกใจ“ข้าบอกไปแล้ว ว่าร่างของข้าเป็นร่างระดับสุดยอดผู้ยิ่งใหญ่เซียนทองคำ ยิ่งกว่านั้น พลังเซียนของเจ้ายังไม่พอที่จะทำร้ายข้า แม้ว่าค่ายกลกระบี่นี้จะร้ายกาจ แต่เมื่อเจ้าไม่มีพลังของเซียน ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะทำร้ายข้า”“ฉินเฉา รีบหนีเร็ว…..”หลัวเต๋อพูดขึ้นมา “ระดับของเจ้านี่สูงเกินไป ตอนนี้เจ้าสู้ไม่ได้หรอก”“ฉันไม่หนี…..”ฉินเฉามองไปที่เหยาสือที่อยู่อีกฝั่ง ในใจปรากฏภาพวันที่เขาถูกสกอฟิลด์เหยียบไว้ใต้เท้าทันใดนั้นความโกรธของเขาก็ปะทุขึ้น“งั้นก็ลองประตูหลัวซาเก้าเร้นลับ!”หลัวเต๋อแนะนำ“อืม!”ควันสีดำกระจายออกจากร่างฉินเฉา นี่เป็นการใช้วิชาประตูหลัวซาเก้าเร้นลับในอากาศ ปรากฏบานประตูสีดำขนาดใหญ่ที่กำลังเปิดออกอย่างช้าๆ“โอ้? นี่คือประตูที่พาไปยังนรกเก้าเร้นลับอย่างงั้นเหรอ?”เหยาสือเหมือนไม่ใส่ใจ เขาเงยหน้าขึ้น มองไปที่ประตูที่อยู่เหนือหัวด้วยท่าทางสนใจ“ถ้าข้าถูกประตูนี้ดูดเข้าไปในยังนรกเก้าเร้นลับ คงจะเป็นปัญหาจริงๆ ต้องผจญภัยอยู่ในนั้นนานเลย”เขาพูด จากนั้น ในประตูหลัวซาเก้าเร้นลับที่เหนือหัวก็ได้มีโซ่แยกออกมา รัดร่างของเขาไว้เมื่อฉินเฉาเห็นอย่างนี้ ในหัวใจก็ให้มีความสุขแต่ไม่รอให้เขามีความสุข ร่างของเขาก็พลันสั่นป
