ระตูที่ปรากฏออกมานี้ อยู่ๆ ก็หายไปกลางอากาศโซ่ทุกเส้นกลายเป็นผงฉินเฉาทรุดเข่าลงกับพื้นข้างหนึ่ง อ้าปากหอบหายใจในจังหวะสำคัญอย่างนี้ พลังจิตก่อเกิดของเขาพลันหายไปพื้นฐานฝึกตนจากขั้นเซียนทองคำตกลงมาที่ขั้นวิญญาณแรกก่อตั้งระดับสุดท้ายเหงื่อเม็ดเป้งตกลงมาจากหน้าผากของฉินเฉาเขากำหมัดต่อยลงกับพื้นบัดซบ แค่อีก 5 วินาทีเท่านั้น“ไม่คิดว่าเจ้าจะทำให้ข้าตกใจได้อีกครั้ง”เหยาสือยิ้มบาง ทันใดนั้นก็ปรากฏตรงหน้าฉินเฉา พร้อมกับมองลงมารอยยิ้มนั้น เห็นได้ชัดว่าเป็นรอยยิ้มดูถูก“น่าเสียดายที่เจ้ามันอ่อนแอ อ่อนแอราวกับแมลง”เขายื่นมือออกมา จับเข้าที่หัวของฉินเฉา“ดังนั้น ตราบเท่าที่ข้าบีบลงไป ข้าก็สามารถบีบจนหัวของเจ้าระเบิดออก”“หึหึ…..”ใครจะรู้ ในตอนนี้เอง ฉินเฉาพลันหัวเราะออกมา“มีอะไรน่าหัวเราะกัน เจ้ามนุษย์”เหยาสือที่จับหัวฉินเฉาไว้ มองลงมาด้วยสายตาเย็นชา“นายพูดถูก ฉันเป็นมนุษย์จริงๆ นั่นแหละ”ฉินเฉามองไปที่เหยาสือแล้วพูดว่า “ดังนั้น ด้วยพลังของฉันจึงเป็นไปไม่ได้ที่จะฆ่านาย ยังไงก็ตาม ดูเหมือนนายจะไม่ระวังฉันอีกคนหนึ่ง แล้วยังมาทำให้ฉันอีกคนหนึ่งโกรธ…..”“เจ้าอีกคน?”เหยาสือไม่เข้าใจและเขาก็ไม่ต้องการเข้าใจ เขาเพิ่มแรงที่มือ หวังระเบิดหัวของมนุษย์คนนี้แต่เมื่อเขาจะลงมือ ก็พบว่าฉินเฉาที่ไร้เรี่ยวแรงพลันยื่นมือซ้ายออกมา จับเข้าที่ข้อมือของเหยาสือ“เป็นแค่เซียนกระจ้อยร่อย กล้าลงมือกับร่างต้นของข้า ช่างกล้าจริ
