งๆ!”เหยาสือที่ไม่สนใจ เมื่อได้รับความเจ็บปวดจากบริเวณข้อมือก็พลันรู้สึกตกใจ“ข้า ทำไมข้าถึงรู้สึกเจ็บกัน?”เขาเบิกตาโตพร้อมกับตะโกนออกมา“เจ้าที่ไม่มีพลังของเซียน ทำไมถึงได้ทำให้ข้ารู้สึกเจ็บกัน!”“พลังของเซียนกระจ้อยร่อยมันคืออะไร”ฉินเฉาหัวเราะ พร้อมกับกราชากข้อมือของเหยาสือแควก!“อ๊าก!”เหยาสือร้องออกมาอย่างเจ็บปวด แขนของเขารู้สึกเหมือนกับถูกฉีกจนขาดก็ไม่ปานเมื่อแขนฉีก เลือดสีแดงก็พ่นออกมาไม่หยุด“มือข้า แขนข้า…..”เหยาสือแตกตื่น เขาต้องการรักษาแขนของเขา แต่ก็พบว่าแขนที่ฉีกนั้น ไม่รู้ว่าถูกพลังอะไรทำลายเข้า ไม่เพียงแต่รักษาไม่ได้ แต่บาดแผลกลับขยายใหญ่ขึ้น“นี่มันพลังอะไรกัน! นี่ นี่มันพลังอะไรกัน!”เขาเอามือกุมแขน พร้อมกับเปล่งเสียงตะโกนด้วยความตกใจออกมา“ข้า ข้าจะรายงานสวรรค์ ให้ส่งขุนพลอาวุโสมาสังหารเจ้า!”เหยาสือเข้าใจว่าเขาถูกฉินเฉาหลอกเป็นหมูกินเสือ ด้วยบาดแผลที่เขาได้รับ เขารีบโบกมือ สร้างร่างอวาตาร์ธาตุน˺าออกมา คอยก่อกวนฉินเฉาขณะเดียวกัน เขาก็รีบทะยานเข้าไปในรอยแยกกลางอากาศที่เขาสร้างขึ้น ต้องการกลับไปยังแดนสวรรค์ฉินเฉาก็ไม่ได้ไล่ตาม แต่กำลังจัดการร่างอวาตาร์ของเหยาสือด้วยการโจมตี 11 คอมโบเพราะวิญญาณของอิงเทียน คอยปกป้องเขาอยู่มีเพียงได้รับอันตรายถึงชีวิต เขาถึงจะตื่นขึ้นมาช่วงเวลาอื่น เขาจะไม่ตอบสนองดังนั้น ยามที่เหยาสือวิ่งหนี เขาจึงไม่ได้ไล่ตามไปและในตอนนี้ จากท้องฟ้า ก็พลันมีลำแสง
