ชน แต่เธอก็ยังยืนได้แต่เสื้อคลุมของเธอกลับตกลงมาครึ่งหนึ่งเสื้อท่อนบนหลุดจากไหล่ลงมาเผยให้เห็นภูเขาหิมะตรงหน้าจนทำให้ตาของฉินเฉาราวกับมีดอกไม้ประดับเชี่ย นี่คือหยางลี่นี่คือแม่ของหยางลี่นะ…..ยังจะคิดชั่วร้ายอีก!ฉินเฉารีบเอามือปิดตาตัวเอง แต่ก็แอบใช้พลังของตนมองผ่านมือดูความสดชื่นของผู้อื่นให้ชัดเต็มตา“……”ใบหน้าของซื่อย่าเชียนแดงก˹า ตัวเธอกลับถูกอาจารย์หนุ่มเห็นร่างเปลือยไปครึ่งร่างเธอเห็นฉินเฉาเอามือปิดหน้าอย่างมิดชิด ก็แอบพยักหน้าในใจพร้อมกับรีบกราชับเสื้อคลุมให้เรียบร้อย“ขอโทษด้วยค่ะ อาจารย์ฉิน” ซื่อย่าเชียนเมื่อจัดการเสื้อคลุมเสร็จแล้วก็พูดขึ้น “คุณ คุณลืมตาได้แล้วค่ะ”“คุณ…. คุณแม่ของหยางลี่ นี่ก็ดึกแล้ว ผมว่าผมขอตัวกลับก่อนดีกว่า”เมื่อฉินเฉาเปิดตา บรรยากาศก็กระอักกระอ่วนเล็กๆ ยากจะอยู่ต่อเขากระแอมออกมา เอามือถูจมูกแล้วพูดขึ้น“คะ ค่ะ…” ซื่อย่าเชียนก็รู้ว่าเวลานี้ไม่เหมาะจะคุยเรื่องครอบครัวอีก ดังนั้นจึงไม่รั้งไว้!เพราะงั้น ซื่อย่าเชียนจึงพยักหน้า พร้อมกับเดินไปส่งฉินเฉาข้างนอกขณะที่ทั้งสองเตรียมจะเดินออกไป หยางลี่ก็เข้ามาพอดีเด็กสาวเปลี่ยนมาใส่ชุดนอน มีหมวกรูปกระต่ายน้อยสีชมพูสวมอยู่บนหัว ดูเหมาะกับเธอมากเธอเห็นฉินเฉาเตรียมจะจากไป ก็พูดขึ้นด้วยความประหลาดใจว่า“โอ้ อาจารย์ฉิน คุณจะไปแล้วเหรอ นี่ก็ดึกแล้ว คุณพักที่นี่เถอะค่ะ!”“หา?”ฉินเฉาและซื่อย่าเชียนร้องขึ้นมาพร้อมกัน ขณะที่มองไ
