ลี่“สวัสดีค่ะ ฉันชื่อ ซื่อย่าเชียน”หญิงงามและฉินเฉาจับมือกันเบาๆ แล้วพูดว่า “ขอบคุณที่ดึกขนาดนี้แล้วยังพาหยางลี่ของเรามาส่ง”“ไม่ต้องเกรงใจครับ นี่เป็นเรื่องที่ผมควรทำ”แต่ด้านการแสดงของฉินเฉาถือเป็นอันดับหนึ่ง เขาพูดว่า “หยางลี่เด็กคนนี้เป็นเด็กฉลาด เรียนดีเป็นอย่างมาก แต่ว่าเพื่อนที่คบด้วยทำให้ผมซึ่งเป็นอาจารย์อดเป็นห่วงไม่ได้”“อืม ใช่ ฉันก็พูดกับเธอหลายครั้งแล้ว”ซื่อย่าเชียนถอนหายใจ แล้วพูดว่า “เด็กคนนี้ปกติก็เชื่อฟังฉันดี แต่ปัญหานี้ก็ไม่เคยเปลี่ยน กับคนน่าสงสัยพวกนั้น เธอยังคงดื้อที่จะคบกับพวกเธอ”“แม่ พวกเธอไม่ใช่คนน่าสงสัยสักหน่อย พวกเธอเป็นเพื่อนของฉัน”หยางลี่เขย่าแขนซื่อย่าเชียนแล้วพูด“คุณดูสิ เพิ่งพูดจบเธอก็ไม่ฟังซะแล้ว”ซื่อย่าเชียนเหมาะกับผมยาวอย่างมาก พูดว่า “ทำให้คนอดเป็นห่วงไม่ได้จริงๆ คนพวกนี้มีแต่คนแปลกๆ ย้อมผมหลากสี ดูเหมือนคนดีที่ไหน”“พวกเธอเป็นวัยรุ่น จึงค่อนข้างกล้า” หยางลี่พูด “แต่พวกเธอนิสัยดี”“คุณวางใจได้ครับ ในโรงเรียนมีพวกเราเหล่าอาจารย์อยู่ พวกเราจะจับตาดูหยางลี่อย่างเข้มงวด”ฉินเฉารู้ว่าถึงเวลาที่ต้องพูดแล้ว จึงรีบพูดว่า “ผมเชื่อว่าการศึกษาจะทำให้เด็กได้เรียนรู้ แต่เรื่องนิสัยและความคิดต้องค่อยๆ ปลูกฝังกันไป”“นั่นก็ถูก” ซื่อย่าเชียนเหมือนสนใจคำพูดของฉินเฉา “อาจารย์ฉินนี่ก็ดึกแล้ว เราไปนั่งคุยกันดีกว่า ลี่ลี่ ยกชาให้อาจารย์ฉินด้วย ในครัวมีเค้กกับขนมอยู่ งานวัน
