นที่เร่าร้อนอย่างนั้น ฉินเฉาไม่แม้แต่จะเสียเหงื่อแม้แต่หยดเดียว เขาดึงหยางลี่ เดินไปรับเงิน 500 มาไว้ในอ้อมกอด“วันนี้ขอบคุณมาก ฉันสนุกมากจริงๆ”ฉินเฉาหัวเราะ เด็กผมเหลืองอย่างรวดเร็วก็มีท่าทางเหมือนกินยาขมเขาไม่มีหน้าจะอยู่ที่นี่อีก เขาที่รู้จักดีในฐานะเจ้าถิ่นของเกมเซนเตอร์แห่งนี้พากลุ่มเพื่อนออกไปจากที่นี่ด้วยสีหน้าหดหู่“เอาล่ะ คืนนี้พอแค่นี้”ฉินเฉามองดูนาฬิกา นี่เกือบจะเที่ยงคืนแล้ว “ถึงเวลาส่งเธอกลับบ้านแล้ว”“หืม เร็วอย่างนี้เลยเหรอ”หยางลี่เหมือนไม่ยอมแพ้“อืม”ฉินเฉาพยักหน้า แล้วพูดว่า “ดึกมากแล้ว วันนี้ฉันใจดีมากแล้ว เธอควรจะเชื่อฟัง”“ก็ได้…..”หยางลี่เบ้ปาก แม้ว่าจะตกลง แต่เห็นได้ชัดว่าเธอไม่เต็มใจ“หานปิง เธอก็กลับบ้านได้แล้วนะ”ฉินเฉามองไปที่สาวผมเขียว “อยากจะให้ฉันไปส่งมั้ย?”“ไม่ต้อง ฉันกลับแท็กซี่ได้”หานปิงในตอนนี้ยอมแพ้ที่ตามติดฉินเฉาต่อ ยังไงก็ตาม เธอก็ยัดมือถือบ้านๆ ของฉินเฉาลงกระเป๋าของเขา“คุณลุง นี่คือเบอร์ของฉัน ฉันเมมไว้ในเครื่องแล้ว อย่าลืมโทรมาหาฉันล่ะ”ฉินเฉาเห็นท่าทางฉีกยิ้มของหานปิงก็อดไม่ได้ให้ขมวดคิ้วมือถือของเขาถูกหานปิงเอาไปตั้งแต่เมื่อไหร่?ด้วยความสามารถของเขา การที่จะเอามือถือออกจากกระเป๋าของเขาไปง่ายๆ แบบนี้เป็นไปไม่ได้!ดูท่าสาวน้อยที่เรียกว่าหานปิงนี้จะไม่ใช่ง่ายๆ ซะแล้ว!“ไว้ฉันจะโทรหาเธอ”ฉินเฉามองไปที่หานปิงอย่างมีความหมาย“งั้นก็อย่าลืมล่ะ ไม่อย่างนั้นผู้อื
