ฉาเดินออกประตูไปทั้งสองคนออกจากเกมเซนเตอร์ในตัวเมืองที่สว่างไสวจนมาถึงถนนที่ไฟข้างทางมืดมิดแม้ว่าจะเป็นช่วงฤดูใบไม้ผลิ แต่อากาศในช่วงนี้ก็ยังหนาวอยู่ ยิ่งทั้งสองออกมากันช่วงกลางดึกอย่างนี้ หยางลี่จึงรู้สึกหนาวเล็กน้อยแต่ไม่รู้ทำไม ตราบเท่าที่อยู่ข้างๆ คุณลุงของเธอ เธอก็จะรู้สึกอบอุ่นต่อหน้าหยางลี่ ฉินเฉาไม่จำเป็นต้องปกปิดความจริงอะไร เขาเรียกยามาฮ่าของเขาออกมาจากแหวน กลางดึกแบบนี้ เขาไม่จำเป็นต้องกลัวว่าจะถูกตำรวจจราจรวิ่งมาจับ“ไปกันเถอะ บ้านเธออยู่ที่ไหน?”“ถนนเจียงปิน!”สาวน้อยขึ้นไปนั่งซ้อนท้าย พร้อมกับกอดเอวฉินเฉาแน่น ซบหน้าร้อนๆ ของเธอเข้ากับแผ่นหลังของเขา“ถนนเจียงปิน?”ฉินเฉาถาม “เธออยู่หอพักเหรอ?”“ใช่!”หยางลี่พยักหน้า “บ้านไม่ใช่ถูกๆ! ทั้งการคมนาคมยังไม่ค่อยสะดวก!”“งั้นเหรอ จับดีๆ นะ”ฉินเฉาบิดคันเร่ง พาหนะก็พลันคำรามเสียงดังก้องเพื่อไม่ทำให้สาวน้อยนางนี้กลัว ฉินเฉาจึงไม่ได้ขับเร็วมากนักแต่หยางลี่กลับดีใจอย่างมากที่ได้นั่งซ้อนท้ายคุณลุงและเวลาก็ผ่านไปเร็วมากด้วยความที่มันดึกมากแล้ว จึงไม่ค่อยมีรถ ทั้งสองคนขับมาไม่นานก็มาถึงถนนเจียงปินเหตุผลที่เรียกว่าถนนเจียงปิน เพราะว่าถนนเส้นนี้สร้างไม่ไกลจากริมฝั่งเท่าไหร่ แทบจะผ่านแม่น˺าไปครึ่งสาย“ไปทางไหนต่อ?”ฉินเฉาถาม“ข้ามสะพานนั้นไป!”หยางลี่ชี้ไปที่สะพานข้ามแม่น˺าแล้วพูดขึ้น“เอิ่ม?”ฉินเฉามองไปที่สะพานข้ามแม่น˺าดำทะมึนตรงหน้า ในใจก็เต็มไปด
