เมื่อหวังซื่อรุ่ยออกคำสั่ง ทันใดนั้น พวกลูกน้องก็ปามีด ยิงลูกดอกฝ่าอากาศตรงเข้าใส่ฉินเฉาติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง!และในตอนนี้เอง ฉินเฉาก็ยื่นมือออกมา พร้อมทั้งขยับนิ้วมีดสั้นที่ถูกปามา ถูกเขาใช้นิ้วรับไว้ พร้อมกับปากลับไปมีดสั้นแต่ละเล่มบินออกไป ปักเข้าที่หน้าแข้งของพวกเขา เจ็บจนต้องนั่งลงกับพื้นพร้อมเอามือกุมหน้าแข้งไว้ส่วนลูกดอกอีกสามลูกก็ถูกเขาเอามือรับไว้ได้ จากนั้นก็ปากลับไปปักเข้าที่ไหล่ของพวกคนตำหนักไป๋หู่“…”“แม่งเอ๊ย…”“ขาฉัน ขาฉัน…”คนพวกนี้พากันร้องโหยหวนออกมา ทำให้หน้าของหวังซื่อรุ่ยซีดขาว“ที่ฉันเป็นนายท่านฉิน ไม่ใช่เพราะว่าฉันมีอิทธิพลอะไร”ฉินเฉาหัวเราะ เดินขึ้นไปสองก้าว ทำให้หวังซื่อรุ่ยตกใจจนกระโดดถอยหลัง “แต่เป็นเพราะว่าพวกเขากลัวฉัน กลัวฉันมากยังไงล่ะ…”“ฆ่า ฆ่ามัน!”หวังซื่อรุ่ยดึงมีดสั้นสามเล่มที่เหน็บอยู่ที่เอวปาออกไปมีดสามเล่มนี้ เป็นความสามารถเฉพาะของหวังซื่อรุ่ยเพราะว่ามีดสามเล่มนี้ ทำให้เขากลายเป็นหัวหน้ากลุ่มของตำหนักชิงหลงหมับ!ฉินเฉาวาดมือออกไป รับเอามีดทั้งสามเล่มที่ถูกปามาไว้ในมือ“อะไรกัน เป็นไปได้ยังไง…”สีหน้าหวังซื่อรุ่ยขาวซีด เขาดึงมีดสั้นออกมาอีกสองเล่ม ถือไว้ในมือทั้งสองข้าง จากนั้นก็กระโจนเข้าใส่ฉินเฉา“แกที่มันไม่รู้จักและเข้าใจสมาคมต้าฉิน จะมารู้ความร้ายกาจของตำหนักชิงหลงของฉันได้ยังไง!”หลังจากพูดจบ มีดทั้งสองเล่มก็เป็นราวกับงูพิษ แทงเข้าใส่ลำคอของฉินเฉาฉินเฉาเบี
