ง ให้ผมดูหน่อย!”หลิวชวนเมื่อเข้ามาใกล้ๆ ทันใดนั้นก็เห็นหวังซื่อรุ่ยที่นอนอยู่บนพื้นหมวกของเขาปลิวไปอยู่อีกฝั่ง ที่สะดุดตาคือโต๊ะหินอ่อนที่พังอยู่ตัวหนึ่ง“เชี่ย แกนี่เอง!”หลิวชวนพลันเดือดดาลขึ้นมา “หวังซื่อรุ่ย โคตรแม่งเอ๊ย แกกล้าลงมือกับพี่ฉินอย่างงั้นเหรอ! แม่ง!”เขาพูดจบก็ชักมีดสปาต้าจากข้างหลัง ตัดแขนหวังซื่อรุ่ยทันที“อ๊ากกก!”เสียงโหยหวนดังมาเลือดพลันสาดออกมา กระจายไปทั่วทุกที่“แม่ง พวกแกดูไว้!”หลิวชวนที่เปื้อนเลือด ถือมีดสปาต้ายืนอยู่ราวกับเป็นปีศาจ พูดกับลูกน้องแต่ละคนที่กำลังดูเรื่องสนุก “นี่คือชะตาของคนที่มันกล้าไม่เคารพพี่ฉิน! หวังซื่อรุ่ย จากนี้ไป แกไม่ใช่คนของสมาคมต้าฉินอีกต่อไปตอนนี้ แกฟังคำตัดสินจากพี่ฉิน! พี่ฉิน พี่จะเอายังไงกับมัน!”“นายตัดแขนมันไปแล้วไม่ใช่เหรอ เรื่องนี้ให้พอเท่านี้เถอะ”ฉินเฉามองไปที่หวังซื่อรุ่ยที่เอามือกุมแขนดิ้นไปมาไม่หยุด แล้วพูดว่า “หลังจากนี้มันก็มีชีวิตอยู่ไม่สู้ตายแล้วล่ะ”หลังจากพูดจบ เขาก็ไม่สนใจหวังซื่อรุ่ยอีก แต่เดินมาหากางสื่อที่ถูกตีจนสลบฉินเฉายื่นมือออกไป แตะที่ไหล่ของกางสื่อส่งพลังพุทธะเข้าไปในร่างของกางสื่อแผลที่หัว อย่างรวดเร็วก็ถูกรักษาเหลือเพียงสะเก็ดเล็กๆ ทิ้งไว้และในตอนนี้ เขาก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ“เชี่ย หวังซื่อรุ่ย แกแม่งบ้าไปแล้ว! กล้าลงมือกับนายท่านฉิน ฉันจะจัดการแก!”เขากระโดดขึ้นมาอย่างเดือดดาล จากนั้นก็เห็นฉินเฉาตรงหน้าพร
