“คุณลุง เต้นกับฉัน!”ตาของหยางลี่เป็นประกาย ขณะที่มองมาที่ฉินเฉาอย่างน่าสงสารเธอพูดในใจว่า คุณลุง คุณต้องเลือกฉัน อย่าไปเลือกหานปิงยัยผู้หญิงน่าโมโหนั่นเด็ดขาด!แต่หานปิงที่อยู่ข้างๆ มือที่ยื่นออกมาของเธอนั้นร่ายรำไปมา“คุณลุง… ผู้อื่นชอบเต้นมาก…..”“….. ฉัน นี่……”ฉินเฉาเอามือถูจมูก แล้วพูดว่า “ไม่เต้นได้มั้ย?”“คุณลุง!”สองสาวตะโกนออกมาเป็นเสียงเดียวกันทั้งสองต่างจ้องกัน จากนั้นก็พูดขึ้นว่า “คุณลุงต้องเลือก!”“แต่ฉันเต้นคู่ไม่เป็น”ฉินเฉาพูดอย่างหมดหนทาง“คุณลุง หรือว่าเอาอย่างนี้ดี”หานปิงมองไปที่ลานที่มีชีวิตชีวา จากนั้นก็พูดว่า “พวกเราเต้นด้วยกันสามคนเลย”“เต้นด้วยกัน?”หยางลี่ตกใจ“ใช่ ถึงยังไงก็เป็นการเต้นธรรมดาอยู่แล้ว เต้นด้วยกันไม่เห็นจะเป็นไร”หานปิงพูดจบก็ดึงมือหยางลี่พร้อมกับดึงมือฉินเฉา ลากเข้าไปในลานเต้นรำเมื่อเข้าไปในลาน หานปิงก็ราวกับเป็นจักรวาลเล็กๆ ที่ปะทุออกท่าเต้นที่ร้อนแรง เอวที่ส่ายไหว บั้นท้ายที่โยกไปมาพร้อมกับเสียงเพลงยามบิดเอวส่ายก้น ทำให้ผู้คนรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้ากระจายออกมาเธอเอาตัวมาแนบติดกับฉินเฉา พร้อมกับส่ายอยู่บนร่างเขาเหมือนต้องการยั่วยวนเขาหยางลี่ก็พลอยเป็นไปด้วย เธอไม่ใช่ตะเกียงขาดน˺ามัน เธอพลันเล่นใหญ่ เต้นอย่างร้อนแรง ถูตัวกับร่างของฉินเฉาไม่หยุดเพราะว่าเธอรู้ ถ้าตัวเองไม่ร้อนแรงพอ คุณลุงจะต้องถูกหานปิงที่ร้อนแรงกว่าขโมยไปอย่างแน่นอนหานปิงเอ๊ยหานปิง ตัวเธอ
