ากนั้นก็ตบไหล่ดีเจดีเจมองไปที่เขาด้วยสายตาประหลาดใจ จากนั้นก็ฟังเขาพูดอะไรบางอย่าง พร้อมกับพยักหน้าหลังจากนั้น เสียงเพลงที่ดุดันก็พลันหยุดลงยิ่งกว่านั้น แสงไฟทึมๆ ก็ได้หายไป แสงไฟสว่างไสวก็ได้ถูกเปิดขึ้น“นี่คือ?”“ทำไมถึงหยุดเพลงล่ะ”“เชี่ย เกิดอะไรขึ้น บิดากำลังเต้นมันส์ๆ!”ฉินเฉากับพวกหยุดเต้น มองขึ้นไปบนเวที“ขอโทษสหายทุกท่านด้วย ขอให้ทุกคนหยุดก่อน ฉันคือหัวหน้าที่คุมถิ่นนี้ ชื่อว่า หวังซื่อรุ่ย เสี่ยวเหวิน ออกมา”เขาโบกมือเรียก ทันใดนั้น ก็ได้มีเด็กหนุ่มที่ย้อมผมม่วงเดินออกมา“เสี่ยวเหวิน นังสำส่อนตัวไหนที่มันทิ้งนายไป ชี้ให้ฉันดูสิ”“พี่ ตรงนั้น!”เสี่ยวเหวินชี้มาทางฉินเฉาและหานปิงยืนอยู่“ดูเหมือนว่าแฟนของเธอจะไปหาคนมาจริงๆ”หยางลี่พึมพำสาวน้อยนางนี้ไม่กลัว มีคุณลุงอยู่ข้างๆ มีแค่ไม่กี่อย่างที่ทำให้เธอกลัวได้กับอีแค่อันธพาลไม่กี่คนที่มารวมตัวกัน มีอะไรให้กลัวกันขนาดสัตว์ประหลาดที่น่ากลัวคุณลุงยังฆ่าได้อย่างง่ายดาย กับคนธรรมดาไม่กี่คน ถ้าคุณลุงต้องการฆ่าพวกเขา แค่ปลายนิ้วจิ้มเข้าไปพวกเขาก็ตายแล้ว!“ดี เสี่ยวเหวิน คอยดูให้ดี ว่าวันนี้พี่ของนายจะสั่งสอนม้าที่ไม่เชื่อฟังยังไง!”หวังซื่อรุ่ยที่สวมหมวกพูดจบก็กระโดดลงจากเวที เดินมาทางฉินเฉาขณะเดียวกัน อันธพาลทั้งหลายก็พากันเดินฝ่ากลุ่มคน เข้ามาล้อมฉินเฉาไว้“ดูเหมือนว่าพวกผู้ชายที่ตะโกนเมื่อครู่นี้จะกลายเป็นขี้ขลาดไปซะแล้ว”หานปิงมองดูรอบๆ ก็พบว่
