คุ้นมาก ๆ“โรซี่?”ฉินเฉาเลิกคิ้วถามขึ้น“ใครเหรอ?” หานปิงมีสีหน้ามึนงงไม่ใช่จริงๆ …..ฉินเฉาคิดในใจ ถ้าเป็นโรซี่จริงๆ เขาไม่มีทางลืมกลิ่นของเธอแน่“ไม่มีอะไร”ฉินเฉาส่ายหัว จากนั้นก็ยกแก้วเบียร์ขึ้นดื่มแต่เขาไม่รู้ ขณะที่เขาก้มหัวลง ดวงตาของหานปิงได้เปล่งประกายแปลกๆ“หานปิง เธออย่าทำเกินไปนัก”หยางลี่ที่เห็นมือของหานปิงยังลูบหน้าอกของฉินเฉาไม่หยุดจึงรีบพูดขึ้น“ไม่ ไม่อนุญาตให้เอ่ยปาก”“ถ้าผู้ชายเขาชอบเธอ เขาจะไม่มีทางว่อกแว่กไปหาคนอื่น”หานปิงยกนิ้วชี้ขึ้น กดลงที่ริมฝีปากของตัวเองพร้อมกรีดมันให้เปิดออก จากนั้นก็พูดกับหยางลี่ว่า “เพราะงั้น เธอต้องอดทน”“ฮึ่ม!”หยางลี่ขัดใจ แต่ไม่พูดอะไร“เอาล่ะ หนูน้อยหานปิง เธออยากจะเล่นอะไรกันแน่?”ฉินเฉาวางแก้วลง มองไปที่เด็กสาวผมเขียว แล้วถามออกมา“ผู้อื่นอยากจะเล่นเป็นคนของคุณลุง…..”หานปิงพูดจบก็ส่งสายตายั่วยวนให้กับฉินเฉา“หานปิง พอได้แล้ว”ในตอนนี้เอง เด็กหนุ่มที่นั่งอยู่ใกล้ๆ ก็พูดออกมา “เธอทำอย่างนี้มันจะเกินไปแล้ว แฟนของเธอยังนั่งอยู่ตรงนี้นะ!”“โอ้!”หานปิงปรายตามองเขา “แค่เลี้ยงอาหารคุณหนูคนนี้ คิดว่าตัวเองเป็นแฟนฉันหรือไง?”หลังจากพูดจบเธอก็ชูนิ้วกลางให้กับเด็กหนุ่มคนนั้นอย่างดูถูก “ไสหัวไปซะ คุณหนูคนนี้ ตอนนี้ไม่สนใจนายแล้ว!”“เธอ เธอ!”เด็กหนุ่มคนนั้นไม่รู้จักคนอื่น แต่มาเพราะหานปิง ตอนนี้เมื่อถูกหานปิงพูดอย่างนี้ ก็พลันกระตุ้นความสนใจของผู้คนเขาจากโกรธกล
