วชีวิตของพี่เล่ยจื่อสำคัญมากใช่มั้ย พี่ฉินคงไม่อยากให้พี่น้องของตัวเองต้องอยู่คนเดียวไปตลอดชีวิตหรอกนะ?”“เจ้านั่นจะตายแล้วเกี่ยวอะไรกับฉัน!” ฉินเฉาพูดออกไป“ดี ดูเหมือนว่าถ้าไม่ใช่เรื่องตัวเองก็คงจะไม่สนใจ! งั้นฉันฉีกจดหมายนี่ทิ้งเลยแล้วกัน วางล่ะ พี่ฉินบ๊ายบาย!”“เธอ เดี๋ยวก่อน!”ฉินเฉารีบตะโกน “เธอเลิกเรียนกี่โมง?”“ฮิฮิ ฉันรู้อยู่แล้วว่าพี่ฉินต้องไม่เพิกเฉยเรื่องของพี่น้อง”หยางลี่พูดอย่างพอใจ จากนั้นก็ตอบมาว่า “โรงเรียนเลิก 16.20! พี่ฉินต้องมาให้ตรงเวลานะ! จำไว้ว่าให้ขับรถมารับฉัน! ไม่อย่างนั้น พี่จะเห็นแต่ซากจดหมาย จำไว้!”จากนั้น เธอก็วางสายไปฉินเฉารู้สึกหดหู่ ตัวเขาถึงกับถูกสาวน้อยขู่เอาล่ะ แค่ไปรับเธอที่โรงเรียนเท่านั้น ตัวเขาไม่มีอะไรให้เสียหายเมื่อคิดอย่างนี้ ฉินเฉาก็กดส่งข้อความไปหาซูจี“เย็นนี้มีเรื่องนิดหน่อย ไปรับไม่ได้ กลับแท็กซี่เองนะ อย่าเอาแต่เล่นล่ะ”เมื่อฉินเฉาส่งข้อความเสร็จก็ดูเวลาที่แสดงตรงหน้าจอแม่ง ตัวเลขที่แสดงบนหน้าจอ ไม่ใช่ว่าสี่โมงเย็นแล้วหรอกเหรอเพื่อความสุขทั้งชีวิตของเล่ยจื่อ ฉินเฉาได้แต่ต้องเสียสละตัวเอง“จางลี่ ช่วยเข้าเวรแทนฉันหน่อยนะ ฉันไปก่อนล่ะ”ฉินเฉาบอกจางลี่ จากนั้นก็เดินไปที่โรงรถเขาคิดว่าหยางลี่ให้ตัวเองไปรับ แต่จะให้ไปยืมรถเจียงตงก็เดี๋ยวมีปัญหาสุดท้ายเขาจึงเรียกยามาฮ่าของเขาออกมารถคันนี้เพียงพอแล้วที่ไม่ทำให้หยางลี่เสียหน้าเด็กสาวสมัยนี้ช่าง…..ฉิน
