“ฝ่าบาท ขอประทานอภัย กระหม่อมแพ้แล้ว….”ในสุสานซานไห่ โฮ่วในสภาพที่บาดแผลดีขึ้นเยอะแล้ว คุกเข่าตรงหน้าซวนหยวนอิงจี๋“เจ้าไปรักษาตัวต่อเถอะ ข้าไม่โทษเจ้าหรอก”ซวนหยวนอิงจี๋เหมือนไม่สนใจความล้มเหลวของโฮ่ว“บอกเจ้าแล้วว่าอย่าไป”ไป๋เจ๋อที่ยืนอยู่อีกด้านในมือกำลังถือหนังสือ “ข้าติดตามอยู่ข้างกายอิงเทียนเพื่อจับตาดูเขาก่อน ตอนนี้ข้ามีคำพูดจะกล่าว รู้เขารู้เรารบร้อยไม่พ่าย เจ้ามันใจร้อนเกินไป ไม่ศึกษาศัตรูก็เดินดุ่มๆ เข้าไปสู้”“ข้า ข้า…” โฮ่วมีสีหน้าอับอาย “ข้าแค่อยากจะล้างอายให้อดีต”“เอาล่ะ พอแล้ว”ซวนหยวนอิงจี๋พูดขึ้น “หลังจากนี้ถ้าไม่มีคำสั่งข้า ห้ามไปสู้กับอิงเทียนอีก ชีวิตเขาเป็นของข้า ที่ข้าส่งไป๋เจ๋อไปอยู่ข้างกายอิงเทียน หนึ่งนั้นเพื่อจับตาดูเขา สองเพื่อปกป้อง นอกจากข้าแล้ว ไม่ว่าใครก็ไม่สามารถฆ่าเขาได้ ไม่อย่างนั้นอย่ามาโทษข้า ซวนหยวนอิงจี๋ไร้ปรานี”“ทราบแล้ว ฝ่าบาท…..”โฮ่วพยักหน้าซ˺าๆ แล้วถอนตัวไป“ไป๋เจ๋อ เจ้าไปอยู่กับฉินเฉามา ได้ความว่ายังไงบ้าง?”“ฝ่าบาท เขายังคงเจ้าชู้เหมือนแต่ก่อนไม่เปลี่ยนแปลง”ไป๋เจ๋อพูดขึ้น “ข้างกายเขาจากที่ข้าจับตาดู มีหญิงสาวมากกว่าสิบคน”“โอ้?” ซวนหยวนอิงจี๋ลูบผมตัวเองอย่างไม่ใส่ใจ “พวกนางเหล่านั้นเมื่อเทียบกับข้าแล้วเป็นยังไง?”“รูปลักษณ์นั้น งดงามเท่ากับหนึ่งในสิบส่วนของฝ่าบาท”ไป๋เจ๋อพูดความจริงอย่างที่ไม่อาจจริงได้อีก“สายตาของอิงเทียนกลายเป็นย˹าแย่ถึงเพียงนั้น
