งเยอะ!”ดูเหมือนว่าฐานะของเด็กคนนี้จะไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เงินในกระเป๋าเดือนหนึ่งมีแค่ไม่กี่ร้อย“ถ้าเป็นอย่างนี้…..”เมื่อได้ยินว่าถูก ตัวแม่ก็ย่อมยินดีเป็นธรรมดา ขณะที่จะพูดอะไรบางอย่าง หลี่เฉิงจี๋ที่อยู่ใกล้ๆ ก็พลันเปิดปากพูดสวนขึ้นมาว่า“นี่ เจ้าเด็กใหม่ นี่นายไม่รู้จักธรรมเนียมหรือไง!”“ธรรมเนียม? ธรรมเนียมอะไร?”ฉินเฉาหันไปมองชายเกาหลีใต้คนนั้น“เปิดโรงฝึกที่นี่ สามเดือนไม่อนุญาตให้รับนักเรียน! นายต้องติดตามเรา สังเกตการณ์เรียนการสอน! หลังผ่านไปสามเดือนแล้วถึงจะสามารถรับนักเรียนได้!”“พระเจ้า” เสี่ยวหู่ที่เดินตามหลังฉินเฉามา อดพูดอย่างโกรธเคืองไม่ได้ “สามเดือนไม่ให้รับนักเรียน แล้วสามเดือนนี้นายจะให้พวกเรากินอะไร?”“แฮ่ม อยากจะกินลมกินฟ้าก็ไม่ใช่เรื่องที่ฉันต้องใส่ใจ”หลี่เฉิงจี๋เอามือกอดแขนพูดอย่างภาคภูมิว่า “ในเมื่อรู้ธรรมเนียมของพวกเราแล้ว! จะเปิดโรงฝึกในนี้ จะต้องทำตามธรรมเนียม”“ใครจะไปทำตาม” ฉินเฉาไม่สนใจคนเกาหลีใต้คนนี้ เขาจับมือน้อยๆ ของหลิวเหรินหวู่ แล้วพูดว่า “ไปกันเถอะ พี่จะพาไปลงทะเบียน”“หยุด!”หลี่เฉิงจี๋ตวาดออกมา นักเรียนกลุ่มหนึ่งวิ่งมาล้อมฉินเฉาไว้ตรงกลางทันทีโชคดีที่ที่นี่เป็นถนนคนเดิน ไม่อย่างนั้นคนมากมายมายืนกลางถนนอย่างนี้ คงจะทำให้การจราจรติดขัดอย่างแน่นอนหญิงวัยกลางคนตกใจ พูดในใจว่า พวกเรามาเรียนศิลปะป้องกันตัว ทำไมต้องถูกตีด้วย?หลิวเหรินหวู่เมื่อเห็นอย่างนี้กลับไม่กลั
