น้าที่ซีดเซียวเท่านั้นซูจีนั้นหันหน้าหนี ไม่ต้องการมอง“เจ้านี่น่าขยะแขยงเกินไปแล้ว ฉินเฉา เรื่องนี้ให้นายจัดการ!”“เอาอย่างนั้นก็ได้” ฉินเฉาพยักหน้า “ดูฉันจัดการขยี้หัวแมลงวันของมันนะ!”“เชี่ย อย่าไปพูดถึงมันสิ!”ซูจีรู้สึกพะอืดพะอม“โอ้…..”ฉินเฉาพูดในใจ มีเด็กผู้ชายมากมายที่ยังไร้เดียงสาเมื่อยังเด็ก ชอบไล่จับแมลงวัน พร้อมกับเด็ดปีกของมัน บางครั้งก็บี้หัว เมื่อคิดกลับไปแล้ว ช่างโหดร้ายจริงๆแท้จริงแล้วสัตว์ที่น่ากลัวที่สุดก็คือตัวมนุษย์เองเทียบกับมนุษย์แล้ว สิ่งมีชีวิตชนิดอื่น ในแง่ของความโหดร้ายนั้นยังอ่อนแอกว่านัก!พูดไปแล้ว ไม่ใช่ความตะกละเป็นอาชญากรรมของมนุษย์หรอกเหรอ?“ฉันจะกินแก!”เจ้าอ้วนในร่างใหม่อ้าปากกว้าง กัดกร้วมเข้าที่ตัวตึกมันยื่นสองมือขนาดใหญ่ที่คล้ายขาแมลงวันเกาะดาดฟ้าไว้ อ้าปากกว้าง ในปากยังมีงูโผล่ออกมาฉกใส่คนทั้งหลาย“ฉันเอง!”จอห์นรีบยกโล่ใหญ่ของเขาขึ้น ยืนอยู่ตรงหน้าทุกคน รับการโจมตีนี้ไว้ปัง!งูตัวนั้นชนเข้ากับโล่ของเขา อ้าปากงับเข้าที่ขอบโล่ ดึงเข้าไปในปากยักษ์แม้ว่าจะไม่รู้ว่าเป็นแมลงอะไร แต่พลังของมันมีมากมาย!จอห์นพยายามยื้อไว้ แต่ก็ถูกดึงเข้าไปใกล้ขึ้นทุกที ในที่สุดก็ต้องปล่อยมือ ปล่อยให้โล่ถูกลากเข้าไปในปากนั้นขณะเดียวกัน แมลงหลายสิบตัวก็ได้บินมาเต็มไปหมด“ดาราร่วงหล่น!”อสิดี้เข้าร่วมอย่างช่วยไม่ได้ เธอหยิบธนูยาวขึ้น ครั้งนี้เธอยิงศรขึ้นไปบนท้องฟ้าจากนั้น ศรหลายร้อยด
