อกก็ตกลงมา เหมือนกับห่าฝนที่ร่วงหล่นลงพื้นงูทั้งหลายถูกทำลายเป็นส่วนๆ อยู่บนพื้นวิกนี่และเจยืนขวางหน้าซูจีไว้ ลดจำนวนแมลงที่บินเข้ามาไม่หยุดเมื่อมีคนหลายคนคอยปกป้องซูจี ก็เป็นโอกาสให้ฉินเฉาได้ทำการโจมตี“ฆ่า!”เขาโบกมือ กระบี่ปทุมพิสุทธิ์หลายร้อยเล่มหล่นลงมาจากชั้นเมฆตกใส่หัวของเจ้าอ้วนนั่นไม่หยุดไม่นาน หัวของมันก็ปักเต็มไปด้วยกระบี่อย่างน่าเศร้าใจ“น่ารังเกียจ!”“ตัวน่ารังเกียจ ตายซะ!”ฉินเฉาเร่งจังหวะขึ้น ในท้องฟ้าพลันเต็มไปด้วยกระบี่ จากนั้นก็กระหน˹าลงมาใส่เจ้าอ้วนไม่หยุดแต่ในตอนนี้เอง เจ้าอ้วนได้เงยหน้าขึ้น พร้อมกับอ้าปากกว้าง“ฉันจะกินแก!”ปากของมันเป็นราวกับหลุมดำ กระบี่ปทุมพิสุทธิ์ถูกมันกลืนลงไปในท้องจนหมดขณะเดียวกัน ร่างของมันก็ขยายขนาดขึ้นไม่หยุดและบนร่างของมันก็เริ่มอ้าปากขึ้น“หยุดเร็วเข้า!”วิกนี่เมื่อเห็นอย่างนี้ก็รีบตะโกนขึ้น “ยิ่งนายโจมตีเท่าไหร่ มันก็กินเท่านั้น! นี่คืออัศวินแห่งความตะกละ! ในโลกนี้ไม่มีอะไรที่มันกินไม่ได้!”“อย่างงั้นเหรอ?”ในตาของฉินเฉาปรากฏแสงเย็นชาวาบผ่านถ้าใช้กระบวนท่าหยินหยางราชันย์มารสังหาร เจ้านี่จะต้องถูกโจมตีจนกลายเป็นฝุ่นแต่ซูจีที่อยู่ไม่ไกลก็จะต้องได้รับผลกระทบไปด้วยมีแต่ต้องลองสู้ดูก่อน!“ฉันอยากจะเห็นจริงๆ ว่ามันจะกินได้มากแค่ไหน!”ฉินเฉาโบกมือ กระบี่ปทุมพิสุทธิ์ที่อยู่ในอากาศ ก็หมุนวน หยุดบินเข้าใส่ปากเจ้าอ้วนเขาหยุดกระบี่ปทุมพิสุทธิ์ไว้กลางอากาศกร
