ะบี่หลายพันเล่มพลันหมุนวนไม่หยุด รวมตัวเป็นกระบี่ในมือเขาเมื่อมองมาที่กระบี่ปทุมพิสุทธิ์ที่มือของเขาอีกครั้ง ในตอนนี้มันได้เปล่งแสงสีทองออกมา“ฉันเคยเจอเทาเที่ย (ความตะกละ) ตัวจริงมาแล้ว จะมากลัวอัศวินแห่งความตะกละอย่างแกได้ยังไง?”ฉินเฉายิ้มเยาะ จากนั้นร่างของเขาก็พลันเคลื่อนไหว กระทืบเท้าออกไป พื้นที่ใต้เท้าพังทลาย พร้อมกับปรากฏตัวขึ้นบนหัวแมลงวันน่ารังเกียจบนท้องของอัศวินแห่งความตะกละ“ตาย!”ฉินเฉาปักกระบี่ปทุมพิสุทธิ์ที่สาดแสงสีทองออกมาใส่หัวแมลงวันของมัน“อ๊ากกก!”อัศวินแห่งความตะกละร้องออกมาอย่างน่าสงสารคราหนึ่งจากนั้นก็หัวเราะแปลกๆ ออกมางูที่เลื้อยอยู่บนร่างของเขา ได้ฉกใส่ร่างฉินเฉาแต่ฉินเฉามีร่างวัชระไม่แตกหัก ไม่ว่าเขี้ยวของมันจะแหลมคมแค่ไหนก็ไม่สามารถกัดเข้าแม้แต่ผิวหนังของฉินเฉา“เปล่าประโยชน์ พลังของแกมีแต่จะเป็นอาหารของฉัน!”อัศวินแห่งความตะกละหัวเราะออกมา มันไม่ได้ต้องการจะกัดฉินเฉาจนได้ แต่ต้องการจะลากฉินเฉาเข้าปากของมันแต่ฉินเฉากลับระเบิดพลังของตนเข้าไปในหัวแมลงวันของมันร่างของเจ้าอ้วนขยายขนาดขึ้นไม่หยุดไม่นาน ร่างของมันก็สูงกว่า 20 เมตร ทำให้ผู้พิทักษ์เจ็ดศีลธรรมกลัวจนเข่าอ่อน“หยุดเร็วเข้า!”เมื่อเห็นว่าฉินเฉาทำให้ร่างของเจ้าอ้วนขยายขนาดขึ้นจนสูงถึงดาดฟ้า วิกนี่ก็ตะโกนออกมา “ยิ่งนายทำแบบนี้มีแต่จะทำให้มันเก่งขึ้น!นายกำลังเพิ่มพลังให้กับศัตรู!”“ฮึ่ม!”ฉินเฉาร้องหึออกมา “ฉันอย
